Follow by Email

onsdag 20. november 2013

Grunntankar i Romarbrevet XXI. Kap. 6,1-11. Nøkkelen til eit liv i siger


Kva skal vi då seia? Skal vi halda fram i synda så nåden kan bli så mykje større?  2 Langt ifrå! Korleis kan vi som har døydd bort frå synda, framleis leva i henne?  3 Eller veit de ikkje at alle vi som vart døypte til Kristus Jesus, vart døypte til døden hans?  4 Vi vart gravlagde med han då vi vart døypte med denne dåpen til døden. Og slik Kristus vart oppreist frå dei døde ved sin Fars herlegdom, skal vi òg vandra i eit nytt liv.  5 Har vi vakse saman med Kristus i ein død som er lik hans, skal vi òg vera eitt med han i ei oppstode som er lik hans. 6 Vi veit at vårt gamle menneske vart krossfest med han, for at den kroppen som er underlagd synda, skulle gjerast til inkjes og vi ikkje lenger skulle vera slavar under synda.  7 For synda har ikkje lenger nokon rett over den som er død.  8 Men er vi døde med Kristus, trur vi at vi òg skal leva med han.  9 Vi veit at når Kristus er oppreist frå dei døde, då døyr han ikkje meir, for døden har ikkje lenger makt over han. 10 Døden han døydde, den døydde han for synda, éin gong for alle, men livet han lever, det lever han for Gud. 11 På same måten skal de rekna dykk som døde for synda, men levande for Gud i Kristus Jesus. 

Avsnittet startar med eit retorisk spørsmål. Blir nåden større dersom me syndar meir? Og bør me difor synda mykje så nåden kan bli kjempestor og Gud få meir ære fordi han får meir å tilgje og dermed får syna enno meir av sin godleik? 
Svaret er opplagt. Alle som er blitt fri frå synda, kan ikkje lenger leve i henne og dyrka henne. Nei, dei hatar henne og skyr henne som pesten. Sanninga er at synda har ein svært øydeleggande effekt på liva våre, og når me syndar, fjernar me oss i realiteten frå Gud, og me vanærar han som har skapt oss og som gav  oss Sonen sin for å frelsa oss frå synda. 
For å ta ein enkelt døme: Alle som har hatt ein stygg sjukdom og er blitt friske att med hjelp av flinke legar, prøver ikkje å påføra seg meir sjukdom etterpå for at legane enno betre skal få syna dugleiken sin og slik få større ære. 
Saka er: Dei som anerkjenner synda og lever i den, kan ikkje samstundes leva som frelste menneske, for frelse betyr fridom frå synd, skuld og skam. 
Her er dåpen sentral. Den som blir døypt, blir døypt til Jesus og hans frelsesverk. Dåpen koplar oss til Jesus Kristus og bringer oss inn i Gud,  over frå eit liv under synda si makt og kontroll  og til eit liv under Guds makt. og kontroll. 
Det er viktig å forstå dette rett. Synda er på ingen måte død i ein kristen. Men derimot er ein kristen død frå den synda han eller ho kjenner på i kropp, sjel og sinn. Når nokon døyr, blir dei skilte frå dei levande. Når me av Gud er erklærte som døde frå syndene våre, er me i hans augo 100% skilt frå dei. Er ikkje dette strålande? Klarar du å sjå deg sjølv med Guds augo? Han ser på deg som heilt og fullt skilt frå dei syndene du har gjort og dei syndige lystene og kreftene som du kjenner på i kroppen din. Og når Gud reknar deg som totalt skilt frå synda di, skal du også få lov å rekna slik. Og Paulus skriv om oss som er døypte: Så skal me då rekna oss som døde for synda, men levande for Gud i Kristus Jesus, vår Herre. 
Det er heilt håplaust for oss å forbetra liva våre ved å gå hardare inn for kristendomen. Det fører til religiøsitet, fariseisme og frustrasjon. Nei, me kan berre bli fromme  og gode kristne ved å rekna oss som døde frå alle synder og syndige tendensar og ved å sjå på oss sjølve som perfekte, heilage, reine, elskverdige  og ustraffelege, ja som menneske som alt er komen i mål.  Då taper det vonde dominans i liva våre, og det begynnar å renna velsigning frå oss ut til menneska me har rundt oss. 

Bøn: Heilage Ande! Kom og opna augo våre slik at me kan sjå på oss sjølve slik som Gud vår Far ser på oss. Takk at du ved dåpen har kopla oss på Jesus slik at me  fritt kan nyta alle hans rikdomar og gåver dersom me ønskjer det, og hjelp oss inn i den  åndelege flytsona. Amen! 

mandag 4. november 2013

Grunntankar i Romerbrevet XX. Kap 5,15-21. Indrefilèten i kristendomen

15 Men det er annleis med nåden enn med fallet. På grunn av fallet til den eine måtte dei mange døy, men Guds nådegåve er så uendeleg mykje større: Ho blir gjeven i rikt mål til dei mange på grunn av nåden frå det eine mennesket Jesus Kristus. 16 Og det er annleis med gåva enn med den synda som den eine gjorde. For dommen over eitt menneske førte til fordømming, men nådegåva førte til frikjenning, endå det var mange som hadde falle. 17 Døden fekk herredøme fordi eitt einaste menneske fall. Kor mykje meir skal då ikkje dei som tek imot Guds store nåde og rettferdsgåve, eiga livet og få herredøme ved den eine, Jesus Kristus.
   
18 Difor: Slik som ein manns fall vart til fordømming for alle menneske, slik fører ein manns rettferdige gjerning til frikjenning og liv for alle menneske. 19 Slik dei mange vart syndarar fordi det eine mennesket var ulydig, skal no dei mange stå rettferdige fordi den eine var lydig. 20 Lova kom til så fallet skulle bli stort. Men der synda vart stor, vart nåden endå mykje større. 21 For liksom synda fekk herredøme ved døden, skal nåden rå gjennom rettferda og gje evig liv ved Jesus Kristus, vår Herre.


Gud hadde bestemt at Adam skulle regjera på jorda  på hans vegne og vera konge over alt og alle. Men då han valde å tru på djevelen og ikkje på Gud, var fallet eit faktum.Synda kom inn i menneskeslekta, og med synda kom døden som trengte gjennom til oss alle fordi me alle synda. Bibelen lærer oss at me er personleg ansvarlege for gjerningane våre, og når me vel feil, kan me ikkje skulda på andre enn oss sjølve. Sanne og ærlege må me innrømma feila våre. Det er den sjansen Gud har gjeve oss med tanke på evig frelse. 

Adam drog oss alle med seg i sitt fall, og som hans etterkomarar, deler me lagnad med han. Me kan tenkja oss Adam som ein lokførar som førte toget sitt inn på feil spor, og så lenge me sit på toget hans, kjem me fram til feil destinasjon. 

Korleis skal me koma fram til rett stasjon? Korleis kan me koma til Gud?
Svaret er enkelt: Ved å byta tog. Me må over på Jesustoget.  

Jesus var den andre Adam, den nye Adam, heile menenskeætta sin nye konge, Messias, den levande Guds Son, om du vil. Der Adam valde feil, valde Jesus rett. Han la seg aldri inn under djevelens tvang. Derimot oppfylte han alle Guds lover og sigra over djevelen på vegne av oss alle, og dersom me overgjev oss til han, kjem me oss inn på hans tog som vil bringa oss trygt fram til Guds himmel, samstundes som me er hos Gud med liva våre, for Jesus er Gud, eitt med Far. Kva kostar billetten? Ingenting. Jesustoget er gratis. Gratis transport til himmelen med full forpleining. Guds frelse er ei gåve som du og eg kan ta imot utan vederlag. Den blir rekt fram til oss gjennom Guds ord, dåpen og nattverden, og blir teken imot ved at me trur, trur at Jesu fullbrakte verk på krossen gjeld for akkurat slike som oss, slik som me er. Gjer du det?

Synda vart påført oss som ein tvang. Det er ingen fridom hos djevelen. Berre tvang. Han okkuperer menneska med list, løgn, trugsmål og redsle. Men Jesus er ein sann fridomshelt. Der han går fram, må djevelen vika. Men Jesus tvingar ingen inn i sitt følgje. Alle får fritt tilslutta seg han og hans rike. Han kallar oss ut og seier "Følg meg!" Så får den enkelte av oss ta opp hansken, eller krossen som han uttrykker det, og gje oss i hans følgje mot himmellandet, om det er det me vil.

Når du sit på eit tog, blir du flytta fram gjennom terrenget av ei kraft som ikkje er di eiga. Slik er det med alle som er kristne. Dei er på Jesustoget og blir flytta framover av Guds kraft, dei kan berre setja seg godt til rette med beina på bordet og nyta turen. Dei ruler skikkeleg. Dei har fått herredøme, les me. Over kva? Over synda og alt som vil hindra dei i å nå fram til Gud.

Frikjent av Gud, rettferdiggjort for Jesu skuld, det er hjarta i Guds evangelium. Tru Guds frelse, og du har Guds frelse.