Pinse

 Det er første pinsedag, og me feirar at Den Heilage Ande kom til Jesu apostlar, og vart gjort tilgjengeleg for alle menneske, høge og låge, rike og fattige, kvinner og menn, folk frå alle nasjonar, stammer, folk og språk.

 Det var heilt nytt, og står som Guds svar på det faktum at Jesus på krossen døydde for alle menneske, at han hadde rydda veg for alle menneske, og at hans frelse skulle delast ut i aust og vest og sør og nord.

 Og då Peter talte denne spesielle dagen i historia, sa han: "Vend om og lat dykk døypa i Herren Jesu namn, så skal de få tilgjeving for syndene dykkar og Den Heilage Anden i gåve, de som oss."

 Og effekten av talen hans var så kraftfull at 3000 menneske kom til tru og let seg døypa, og den kristne kyrkja var fødd. Så: GRATULERA MED DAGEN!

 Det er to ting som er viktig å seia om Den Heilage Ande: Du kan ha han i hjarta ditt som ein livsskatt som knytter deg til Jesus og din himmelske Far slik at du kjenner deg både tilgjeven og elska. Har du han slik, er du ein sann kristen som ber kristendomens fremste karaktertrekk: Kjærleik til Gud og nesten. "Guds kjærleik er aust ut i hjarto våre ved Den Heilage Ande som er oss gjeven," skriv Paulus i Rom 5. 

Men Den Heilage Ande er også han som utrustar deg til teneste for Herren, fyller deg med kraft frå himmelen til å vitna for verda om Kristus på ein overtydande måte.

Pinse og misjon høyrer saman. Det var ingen vits for apostlane å starta misjonsoppdraget før Anden kom til dei med kraft frå himmelen, og før Anden vart allemannseige. Men alt dette skjedde på pinsedag, og då starta også Guds legitime gjenerobring av ei fallen verd.  

Me treng ikkje strekka oss etter Anden, for han har  me fått som ei gåve ved trua på Jesus. Men me vert oppfordra til å strekka oss etter Andens kraft, etter å bli fylt av Anden, etter nådegåvene  som han deler ut, og mest etter å tala profetisk. Utan desse nådegåvene er det omtrent umogeleg å få nye menneske til å bli kristne. Desse gåvene bryt ned menneska sine forsvarsmurar, og opnar opp for at dei kan bli innvaderte av himmelen. Og jo fleire som blir fylte av Anden og som lever i denne fylden, jo fleire menneske kjem til tru, og jo fortare veks kyrkja og Guds rike fram.

Kva kan du gjera for å få del i dette? Pris Jesus! Be om å bli fylt. Lev i fellesskap. Lev i Guds ord, for dette ordet er ånd og liv, og Jesus vil fylla deg spontant eller sakte men sikkert. Uansett vil du oppleva at ting endrar seg til det gode for deg.

1. februar 2026. "Ikkje noko offer er for stort.."

Noreg og kristendomen

Tid for å søkja naudhamn

 Verda er som eit opprørt hav. Folk reiser seg mot folk, og riker mot riker, og det er uro og krig mange stader, og folk er både redde og hjelpelause. Kva kan me gjera? Ingenting. Kreftene me har med å gjera er for sterke, og me er for små, for svake. Vondskapen er for stor. Dei mektige har gjort opprør mot Gud, dei har fjerna seg frå hans ord og vilje ved å hevda seg sjølv, bruka løgn og vald som maktmiddel, legalisera det Gud forbyr, og straffa den som påpeikar synd og som reiser seg og protesterer mot uretten, og når grunnvollen blir borte, kva kan då den rettferdige gjera, spør kong Salomo retorisk. Underforstått: Ingenting. 

Og dei mektige som opponerer mot Gud, forstår ikkje det aller minste at dei har alliert seg med djevelen, Guds og vår mektige fiende, og han har tvang, kaos og død på programmet, og tvang, kaos og død får dei. Det er prisen dei må betala for å bryta med Kristus, han som har skapt himmel og jord, og som alltid handlar med oss i kjærleik, og som er vårt einaste effektive vern mot dei mørke kreftene. 

Difor: Det er tid for menneska å søkja naudhamn. For midt i verdas opprørte hav, ligg det eit vakkert land, eit rike som ikkje kan rokkast med ein konge utan like: Jesus Kristus, Guds einborne Son, vår Herre. Dette er nådelandet. Her kan alle søkja asyl. Ja, me blir inviterte til det. Det einaste kravet som vert stilt for at du skal få koma inn er at du vender om og sannar syndene dine for Gud, og innrettar heile livet ditt etter hans lover. For her er det ikkje plass for egoisme, uærlegdom, hat, sinne, grådigheit, begjær, hor, utruskap, homoseksualitet, baktale, latskap, eigenrådigheit, sjølvdyrking, sjølvhevding eller noko slikt. Her er det Gud som rår, her er det hans lover som gjeld, og den som vil nyta godene i dette landet, må innretta seg etter hans vilje. Elles blir døra stengt. 

Men enno er det plass i Guds hus for syndarar som vil venda om, og det er ingenting å venta med. For teikna på at me går mot denne sjuka verda si avslutning er så tydelege, og før du veit ordet av det, kjem Jesus Kristus att i herlegdom for å døma levande og døde, og frelsa alle dei som trur. Då håpar eg at du er i denne siste gruppa, denne gjengen med tilgjevne syndarar som skal arva både jorda og himmelen, og som har ei frydefull æve i vente i Fars hus. 

15. november 2025

Preses i Den norske kyrkja gjer bot på vegne av avdøde biskopar

 

Jesus er den gode hyrde som leier sauene etter sitt ord

Preses i den norske kyrkja, Olav Fykse Tveit, vil den 16. oktober møta opp på London pub for å av halda ein pressekonferanse der han vil be dei skeive i Noreg om orsaking på vegne av Den norske kyrkja for måten  denne kyrkja har møtt dei skeive på gjennom tidene. Han syner til ein bispeuttale frå 1950 talet som stemplar homoseksuell levemåte som eit trugsmål mot samfunnet. 

Slike harde ord kan ein gjerne be om orsaking for. Men ut frå det eg elles veit om Fykse Tveit sin teologi, spør eg meg om  han i same rennet bed om orsaking for det som står i Bibelen om saka, om han bed om tilgjeving på Guds vegne fordi Gud i fleire omgangar har lagt ned forbod mot homofilt samliv. Då må eg seia at Fykse Tveit har valt seg feil motstandar. Ingen bør bølla med Løva av Juda.  

Det Fykse Tveit gjer her er truleg vel gjennomtenkt. Den norske stat har brukt denne forma for botsgang både då kongen i starten av si embetstid beklaga handsaming av partisanane i Finnmark etter krigen, då statsministeren beklaga overfor kvinnene som hadde hatt omgang med tyske soldatar og over den skandaløse handsaminga av romanifolket før og etter andre verdskrigen. Alt på sin plass. 

Det å sanna syndene sine og be om tilgjeving er noko som høyrer heime i sentrum av den kristne trua. Å be om tilgjeving på vegne av andre som har gjort noko galt, er noko heilt spesielt. I Bibelen finn me det hos Daniel, men han gjer bot på andre sine vegne innfor Gud. Me har ingen døme der på at nokon bed om tigjeving til ei gruppe menneske på vegne av ei anna gruppe. Men at ein overmektig stat i ettertid audmjukar seg overfor ein mishandla minoritet har sjølvsagt sympati. 

Det er enkelt å sjå parallellen. Ei overmektig kyrkje som ber om tilgjeving for trakassering og åndeleg overgrep mot ein seksuell minoritet. 

Likevel er det eit problem her. Dersom Fykse Tveit brukar denne handlinga til å kristna ein seksualmoral som blir åtvart mot i Bibelen, har han gått ut over sitt mandat som prest og biskop. For er det dette han meiner, og det trur eg det er, bryt han med ordinasjonslovnaden sin. Det bør han sjå på som eit stort problem. 

Biskopane på 1950-talet synda nemleg ikkje med sin uttale. Kanskje kunne dei formulert seg meir diplomatisk etter dagens standard, det er no så. Men synda gjorde dei ikkje. Dei talte ut frå si forståing av Bibelens ord. Og den var heilt rett. Soleis er det ikkje noko å be om tilgjeving for, og særleg ikkje for ein person som ikkje var biskop på den tida, knapt var han vel fødd. 

Reformatorane våre kalla Bibelen for "norma normata", normen over alle normer. Då kan ikkje norske biskopar innføra nye normer som bryt med hovudnormen og samstundes kalla seg hyrdar for Jesu flokk. For det er dei ikkje. Dei fell fort i kategorien "leigekarar", og kanskje til og med "ulvar i fåreklær", dvs reine forførarar. 

Eg kan ikkje sjå at det er nokon lett veg for Den norske kyrkja attende til den sunne læra. Tida er komen for alle å koma seg ut av denne institusjonen og melda seg inn i kyrkjesamfunn med leiarar som under tårer og bøn vil losa dei truande unna skjæra så ingen går på grunn i god tru. 

Guds gode vilje

 I Salme 135 står det at "Herren gjer det han vil". 

Når me les Bibelen, les me om ein levande Gud som er i full aktivitet frå første til siste side

Det startar alt i første vers: "I opphavet skapte Gud himmelen og jorda".

Kvifor skapte Gud universet? Fordi han ville. Som me les i Op.4,11: 

11 Verdig er du, vår Herre og Gud,

til å få pris og ære og makt.

For du har skapt alt;

ved din vilje vart alt til, skapt av deg.

Guds vilje er god. Når me ber "må viljen din råda på jorda slik som i himmelen," så ber me om at det vonde skal fordrivast og at det gode skal sigra. 

Når denne bøna er plassert i Fader vår, fortel det oss at Guds gode vilje skjer når me ber. 

Muslimane seier ofte: "Om Allah vil." For dei er alt som skjer av godt og vondt Allahs vilje. Han er heilt uberekneleg og kan finna på både det eine og det andre, og tilhengarane må berre bøya seg for påfunna hans og underkasta seg. 

Slik er ikkje Jesus. Me veit kva han vil. Det har han avslørt for oss gjennom Bibelen: Han vil lækja dei sjuke, setja fri dei som er bundne av djevelen og tilgje syndarar som vender om. Det er hans arbeidsprogram, og alt dette vil skje når me som kjenner han ber. 

Når kristne blir slakke i bøna, skjer Guds vilje på jorda i mindre grad enn når dei er flittige og uthaldande. For dette er også Guds vilje: Han vil gjera det gode når hans barn ber han om å gjera det. Som kristne er me Guds medarbeidarar. Og når me kjem Gud på nært hald, fortel han oss kva me skal be om ganske konkret, og når me responderer på dette, grip han inn og under skjer. 

Er du ein sann kristen har du lyst å utvikla bønnelivet ditt, og då vil eg invitera deg til å bruka nettsida www.globalbonn.blogspot.com. Der vil du få hjelp til å bli både ein tilbedar og ein forbedar.