Alliansar basert på felles hat

Den radikale venstresida med LO i spissen, LHBTQ-rørsla og radikale muslimar har slått seg saman i ein hatefull kamp mot Israel og det jødiske folket. 

Det einaste desse tre rørslene har felles er faktisk hat. Elles står dei rimeleg langt frå kvarandre, og lengst frå kvarandre står radikal islam og LHBTQ. Den som står fram som homofil i Gaza vert drepne. Det er jo det heilt ville oppi dette. Det gjev ikkje meining. Den einaste plassen i Midt-Austen at skeive folk er trygge er jo i Israel. Korleis går det då an at norske skeive hatar Israel og jødane? Forstå det den som kan. Heilt hol i hovudet, spør du meg. 

Men det er jo ein enorm avstand mellom muslimar og sosialistar også. Muslimane trur på ein gud, og er veldig overtydde om at Allah er den sanne gud. Men sosialistane er i sitt vesen ateistar. Og likevel står dei altså saman og kjempar mot det folket som muslimane har sin eksistens å takka for. Muhammed tok jo modell av jødedomen så godt han kunne då han forma ut denne nye trua si. Snakk om å saga over den greina ein sit på, men det gjer palestinarane. 

Ope brev til paven frå Joshua Hoffman

Etter mange propalestinske og antiisraelske utsegner frå pave Frans I den siste tida, har Joshua Hoffman, ein jøde i Israel, funne det rett å senda paven dette brevet. 

"Deres hellighet,

Det er med respekt for det pavelige embetet og dets historiske dedikasjon til fred og rettferdighet jeg skriver for å uttrykke bekymring angående dine nylige kommentarer om Israel og Gaza.

Som en leder med dyp innflytelse og moralsk autoritet, får ordene dine gjenklang på tvers av kontinenter og trosretninger. Likevel risikerer de i sin resonans å forsterke en fortelling som overser kompleksitet og nyanser, og tør jeg påstå, engasjerer seg i en ubehagelig dobbeltmoral som er unik til skade for den jødiske staten.

Mens mange nasjoner, inkludert de som ledes av autoritære regimer, engasjerer seg i konflikter som forårsaker umålelige sivile lidelser, overgår søkelyset som Israel utsettes for ofte langt det dens motparter må tåle. 

Denne asymmetrien i moralsk dom forvrenger ikke bare oppfatningen av Israels defensive handlinger, men reduserer også den bredere troverdigheten til Kirkens moralske kompass når den selektivt fremhever den jødiske statens feil mens den overser provokasjonene og grusomhetene til dens motstandere.

Slik selektivitet forsterker farlige skjevheter som gir næring til antisemittisme og undergraver innsatsen mot en rettferdig og balansert fred.

Dessuten, når Deres Hellighet snakker om Israels «så mye grusomhet» i Gaza, kan man ikke la være å lure på – unnslipper Hamas grusomheten din oppmerksomhet? Dette er en gruppe som har gjort sykehus til jihadistiske kommandosentraler og barnehager til rakettutskytningsramper.

Gazas sivile, som Hamas hevder å beskytte, er lite mer enn menneskelige skjold i et makabert sjakkspill. Mens Israel målretter terrorister, målretter Hamas bevisst sivile (inkludert barn, kvinner og eldre) - og gjemmer seg bak sitt eget folk når den uunngåelige responsen kommer. Er ikke dette grusomhet i sin mest destillerte form?

Du beklager at «barn ble bombet i Gaza». Men må jeg forsiktig minne Deres Hellighet om at Gazas barn er vanlig opplært til å hate og drepe jøder. I skoler og moskeer får de en jevn diett av hets, forherligende vold og martyrdød. Bør vi ikke sørge over tyveriet av deres uskyld lenge før bombene faller?

Videre beskriver du Israels handlinger som «grusomhet, ikke krig». Jeg frykter, hellige far, at denne feilkarakteriseringen ikke tjener selve konfliktens natur. Krig er i sin natur grusom.

Likevel er det et kritisk skille mellom de som tar møysommelige tiltak for å unngå sivile tap (Israel) og de som bevisst inviterer dem (Hamas). Hvis Israels handlinger er "umoralske", som Deres Hellighet antydet angående Libanon, hvilken terminologi gjenstår da for Hizbollah - en gruppe hvis uttalte oppdrag er å utrydde den jødiske staten totalt?

I slutten av november tok Deres Hellighet denne retorikken et skritt videre, og fordømte «inntrengerens arroganse» i både Ukraina og «Palestina». Med tilbørlig ærbødighet, kan jeg fremheve at en slik uttalelse bringer Den hellige stol på linje med narrativer som tåkelegger det moralske landskapet?

Ukraina er en suveren nasjon under beleiring; Gaza, derimot, styres av de som satte i gang fiendtligheter den 7. oktober, massakrerte 1200 mennesker og tok ytterligere 250 som gisler – mens de regnet raketter over israelske sivile. Parallellen er i beste fall spinkel, i verste fall villedende.

Like urovekkende er utdraget fra din nylige bok, der internasjonale eksperter er sitert som antyder at Israels handlinger i Gaza «har karakteristikker av folkemord». Med all respekt, hellige far, for å låne en setning, dette er ikke krig – det er fiksjon. Det er ikke noe folkemord i Gaza, med mindre man vrir definisjonen til det ugjenkjennelige. Israels befolkning vokser. Gazas befolkning vokser. Hvis dette er folkemord, er det sikkert det minst effektive i historien.

Dessuten er det viktig å minne om Vatikanets egen historiske oppførsel under Holocaust. Til tross for Kirkens nøytralitetserklæringer, forblir Vatikanets taushet og mangel på avgjørende handling da millioner av jøder systematisk ble utryddet, en flekk på dens moralske arv. Pave Pius XIIs motvilje mot å offentlig fordømme nazistenes grusomheter tillot ondskapen å blomstre i skyggene.

Mens etterkrigstidens innsats forsøkte å omskrive dette kapittelet, husker vi jøder det for hva det var. Mens verden står overfor moderne gjentakelser av antisemittisme, bærer Deres Hellighet det moralske ansvaret for å sikre at Vatikanet ikke baner vei for urettferdighet igjen. Historia magistra vitae est. (latin for "Historien er livets lærer.")

Til slutt er det vanskelig å overse din deltakelse i nylige hendelser som rammer inn Jesus som en palestinsk araber. Mens følelsen av solidaritet kan være velmente, var den historiske Jesus selvfølgelig en jødisk mann fra Judea. Å forkaste hans jødiske identitet virker til å fremme en politisk fortelling som forvrenger selve grunnlaget for både den jødiske og den kristne tro.

Man må spørre seg om en slik nyinnstilling er gjort i forsoningens ånd eller ut fra et ønske om å omforme ubeleilige sannheter til mer spiselige politiske uttalelser. Dette, hellige far, er ingen liten teologisk fotnote. Det er gjenbruken av en av de mest grunnleggende skikkelsene i menneskets historie for å passe konturene av en moderne konflikt.

Ekkoene av denne fortellingen bølger langt utover den kirkelige diskursen; de vever seg inn i stoffet til moderne geopolitikk, der identiteter og historier allerede er skjøre og omstridte.

Å hevde Jesus som en palestinsk araber kan få kort applaus fra visse hold, men det reduserer de dype jødiske røttene til selve kristendommen. Den tar bort betydningen av en mann som levde som en del av et jødisk samfunn under romersk styre, som leste Toraen, og hvis lære er gjennomsyret av jødisk tradisjon.

Å glemme dette er å glemme den delte arven som binder sammen Abrahams trosretninger. Det risikerer å fremmedgjøre jødiske samfunn som ser dette som ikke bare historisk revisjonisme, men som en del av en bredere trend for å slette eller redusere jødiske forbindelser til landet.

Deres Hellighet, jeg mistenker at du kjenner igjen vekten av symboler og styrken til fortellingen. Ord som kommer ut fra Vatikanet, driver ikke bare inn i den romerske himmelen; de gir gjenklang globalt, former oppfatninger og ofte politikk. Å omtolke fortiden er ikke iboende galt – historikere gjør det ofte – men når en slik nytolkning grenser til sletting, blir det en bjørnetjeneste for sannheten og en hindring for fred.

Hvis vi virkelig skal strebe mot harmoni i Det hellige land, la det være forankret i respekt for de intrikate og sammenvevde historiene til dets folk, ikke i den praktiske forenklingen av en på bekostning av en annen.

Jeg oppfordrer deg til å vurdere den delikate balansen som må opprettholdes når du tar opp slike sensitive saker. Talsmann for fred bør ikke nødvendiggjøre omskrivning av identiteter. Veien til forsoning er ikke brolagt med selektiv hukommelse, men med mot til å omfavne fortidens kompleksitet og integriteten til å respektere den. I dette ligger kanskje et mer varig grunnlag for fred - en bygget ikke på lånte narrativer, men på en felles forpliktelse til sannhet.

Hellige Far, din forpliktelse til fred er beundringsverdig, men fred oppnås ikke ved ensidig bebreidelse. Den er fremmet gjennom klarhet, ærlighet og mot til å rope ut ondskap uansett hvor den befinner seg. Jeg oppfordrer deg til å vurdere hele spekteret av lidelse i Det hellige land og utvide din moralske autoritet på måter som gjenspeiler de komplekse sannhetene i denne varige konflikten.

Fiat justitia ruat caelum. (Latin for: "La rettferdighet skje, selv om himmelen faller.")

Jakten på rettferdighet bør forbli standhaftig og urokkelig, uavhengig av det politiske eller sosiale nedfallet. Vi må opprettholde nødvendigheten av moralsk klarhet og upartiskhet, selv i møte med vanskelige og polariserende spørsmål.

Med vennlig hilsen,

En jøde i Israel"

Engelsk tekst finn du her: An Open Letter to the Pope - by Joshua Hoffman

Evangelikale i USA, Thomas Seltzer og Israel

 I programmet Trygdekontoret 12.mars vart evangelikale kristne i USA skulda for å gjera tiltak for å framskunda slaget ved Armageddon, og med det Jesu atterkome. 

Eg har kjent evangelikale kristne frå USA gjennom mange år, og har aldri før møtt slike haldningar og ville idear. Gud treng ikkje hjelp av oss kristne for at profetiane i Bibelen blir oppfylte. Det er jo HAN som skal oppfylla dei, ikkje me. 

Eg kan heller ikkje tru at det er mange evangelikale i USA som tenkjer slik. Det kan eg ikkje dokumentera, men hadde det vore mange, ville eg nok ha fanga det opp, vil eg tru. 

At evangelikale kristne støttar Israel er bra. Det er ikkje så mange andre som gjer det, og Israel er ein demokratisk og fredselskande nasjon omringa av mektige fiendar, så dei treng støtte. Dei slost i dag mot terroristar, og alle anstendige land i verda burde stilla opp for dei i denne kampen. I staden skjer det motsette. Nesten alle støttar Hamasterroristane, og vender seg mot Israel. Det er eit merkeleg fenomen med tanke på at dei same landa har lova å nedkjempa terrorisme med alle lovlege midlar. Men konservative evangelikale kristne støttar Israel. Det er naturleg. Den frelse me nyt godt av kjem frå jødane. 

Evangelikale kristne i USA har ein rik historie. Dei har gjennom to hundre år hatt eit omfattande engasjement i naudhjelp og misjon. Slik også i dag. Ingen private brukar så mykje pengar på å hjelpa naudlidande i verda som dei konservativt evangelikale i USA, og det einaste NRK kan koma opp med i sin omtale av desse er at dei sender "store" summar (upresiserte beløp) til Israel for å framskunda Armageddon og Jesu atterkome. Dei som måtte ha slike idear er ikkje mange, men det er denne delen av den evangelikale rørsla som er interessant for NRK.  Kanskje det er på tide at kringkastingsselskapet lagar eit program der breidda i denne rørsla blir presentert, t.d. veldedighetsorganisasjonen Samaritan Purse som alltid er først inne i områder råka av naturkatastrofar (som dei jordskjelvråka i Tyrkia og Syria i 2023) med hjelp og trøyst, eller på Wycliffe bibeloversetjarar som driv med å oversetja Bibelen til minoritetsspråk, og som lærer små folkegrupper å lesa og skriva, noko som styresmaktene i dei ulike landa alltid har gjeve blaffen i, slik som tilfelle var i Noreg i høve til samane. Det var misjonæren Tomas von Westen som laga skriftspråk til desse, og Hans Egede til inuitane på Grønland. Den evangelikale rørsla i USA (og Noreg) har til dei grader vore kulturbevarande.

Men Thomas Tetzler er sikkert ikkje interessert i å framheva dei mainstream evangelikale i USA, baptistar og pinsevener, berre desse cowboykristne på motorsykkel som representerer ein minoritet. I det same programmet presterer han også å seia at det var "dei evangelikale" som storma kongressen 6. januar 2021. Det var sant å seia nytt for meg, og det vil forundra meg veldig om denne påstanden står seg mot ein faktasjekk. 

Men når det gjeld å framskunda Armageddon, kunne han ta ein kikk på Irans presteskap. For dei ventar nemleg også på ein messias: imam Mahdi. Men før han kan koma, må verda vera i flammar, og Irans politiske og åndelege leiarskap jobbar no målretta med å byggja opp så stor atomkapasitet at dei kan skapa det kaoset som skal til for at imam Mahdi skal dukka opp på den historiske arena.

Kan NRK laga eit program om denne proaktive esjatologien? 

 

Gazakrigen fører til språkoppløysing

 Du har kanskje høyrt nokon seia at Israel er ein apartheidstat, og at landet utøver folkemord i Gaza. Begge påstandane ber preg av vondsinna stempling av det einaste fungerande demokratiet i Midt-Austen med den følgje at omgrepa totalt taper si opphavelege meining. Me er i røynda vitne til språkoppløysing.

For å ta apartheidskuldinga først. Er det sant at Israel har tradisjon for segregering av og undertrykking av minoritetar i landet, slik tilfelle var i Sør-Afrika for nokre år attende. Ikkje på nokon måte.

Apartheid er rasisme. I Sør-Afrika kunne ikkje svarte gå på dei same skulane som kvite, ikkje drikka av same vasskjeldene eller eta på dei same restaurantane. Dei hadde ikkje røysterett, hadde ingen representasjon i nasjonalforsamlinga og kunne ikkje eiga land. Nokre bussar var for kvite, andre for svarte, og vart nokre i den siste gruppa alvorleg sjuke, kunne dei ikkje få hjelp på sjukehus for kvite.

Men i Israel er lova fargeblind. Jødar og arabarar har dei same rettane, dei tek dei same bussane, studerer på dei same skulane, blir handsama på dei same sjukehusa og arabarar har røysterett og kan stilla til val og få representasjon i nasjonalforsamlinga. Dei kan bli dommarar i Israel og tenestegjera i forsvaret.

Når Amnesty International framstiller Israel som ein apartheidstat på linje med Sør-Afrika før Mandela, kjem eg ikkje bort frå at dei brukar denne nemninga for å råka staten Israel så hard dei kan for å skada nasjonen sitt rykte så godt dei kan. Kvifor det? Det kan berre organisasjonen svara på sjølv.

På denne bakgrunnen er sjølvsagt all tale om folkemord i Gaza heilt utan grunnlag i røyndomen. For det første er ikkje palestinarane i Gaza eit «folk». Dei er arabarar, ein del av ei folkegruppe som lever over alt i Midt-Austen. 2,3 millionar bur i Israel. At mange palestinarar vert drepne i Gaza handlar ikkje om folkemord, men om at Hamas posisjonerer seg på ein slik måte i krigen mot Israel at sivile blir råka langt hardare enn tilfelle hadde vore dersom dei førte krigen etter krigen sine reglar.

Folkemord krev at ei etnisk gruppe systematisk prøver å ta livet av ei anna, slik som tyskarane prøvde å utsletta jødane under 2.verdskrigen, og slik som hutuane prøvde å drepa alle tutsiar i Rwanda i 1994.

Hadde Israel drive med folkemord på palestinarar, hadde alle palestinarar i Israel også vore ei målgruppe. Men det er dei jo ikkje. Dei er verna av israelsk lov akkurat som jødane i landet. 

Det ser ut til at det er heilt legitimt å devaluera språket når det berre kan råka Israel. Kvifor er det blitt slik?

Hitler sin propagandaminister Goebbels skal ha sagt at berre du repeterer ei løgn mange nok gongar, så blir ho til slutt trudd. I alle fall ser me dette demonstrert i høve til Israel i dag når ordet folkemord er på alle sine lepper som den beste måten å forstå det som skjer i Gaza på.

 

Refleksjonar etter 7.oktober 2023

 Laurdag 7.oktober vart over 900 israelarar brutalt drepne i ein massiv terroraksjon utført av Hamas, og over 130 menneske tekne inn i Gaza som gislar.

22.juli 2011 vart 77 nordmenn meiningslaust drepne av vår eigen terrorist på Utøya og i Regjeringskvartalet. No har Israel tapt minst 13 gongar så mange av sine kjære, alle vanlege menneske utan annan agenda enn å leva liva sine. I dag sit to små tvillinggutar att utan foreldre, og ei heil slekt sit att med sorga etter ein familie på fem, og så er det alle dei andre

I over 2300 år har Israel og det jødiske folket vore utsette for dei mest meiningslause lidingar. Forfølging og pogromar har vore ein del av dette folket sin kvardag gjennom hundreåra, noko som toppa seg i Hitlers ville plan om å ta livet av heile gjengen. Berre Gud veit kor langt han var frå å lukkast.

På denne bakgrunn er det rørande i dag (måndag 9.oktober) å sjå Israels flagg pryda Brandenburger Tor, midt i Berlin, midt i den byen der Holocaust-planen ein gong vart unnfanga, utvikla og fødd. Slik syner tyskarane i dag solidaritet med Israel og det jødiske folket. Det same skjer forresten i mange hovudstadar i Europa, berre ikkje i Oslo. Kvifor det? Vel, Noreg har alltid hatt ein vanskeleg høve til det jødiske folket. Det inngrodde jødehatet som kom til uttrykk i Grunnlova i 1814 har aldri heilt sloppe taket i oss. Men det er verre no enn på lenge. Arbeiderpartiet som, i Håkon Lie si gylne tid, var varme tilhengarar av, og støttespelarar for, staten Israel, har i dag lett for å kritisera og fordømma landet.  Og statskanalen NRK har sjeldan noko fulltonande godt å seia om Israel og israelarar. Her er det lite forståing å henta. Det handlar for det meste å setja landet og folket i eit dårleg lys. Kvifor det? Er det journalistane sine personlege antipatiar som skin gjennom?

Som kristen kyrkje sørger me djupt over det store tapet som Israel no har lide. Me har lett for å identifisera oss med dette landet og dette folket som vår kjære Herre og frelsar ein gong kom frå, og som han framleis ser på som sitt eige. Mange tusen i Israel har dei siste åra kome til tru på Yeshua Mashiach (som dei kallar Jesus), og dette er blitt ei rørsle som ikkje kan stoppast. Heile nasjonen skal med.  

Men me ber også for det palestinske folket i Gaza og på Vestbreidda. Dei er elska av den same Gud og frelsar som oss, og inneslutta i den same frelse som alle andre. Me går imot alt hat og nedlatande omtale av dette folket, og ber om at lidingane deira skal ta slutt, at dei skal få seg rettsindige leiarar som sluttar fred med Israel, og som går saman med det jødiske folket og ikkje i mot dei. Det vil bli til velsigning for dei, og for alle. I Bibelen (Jesaja 19) ser me faktisk spor om at ei slik tid ein gong vil koma. Det ser me saman med alle som trur på Bibelen fram til med stor entusiasme.

Disippelskap IX. Forbedaren

Einkvar mentor må leggja stor vekt på å læra disippelen sin å bli ein forbedar.

I 2.Mosebok 16 les me om då israelittane kjempa mot amalekittane. Josva var Israels hærførar på bakken. Men det var ikkje DER sigeren vart vunnen. For oppå fjellet, like ved slagplassen, sat Moses med den eine handa løfta, og så lenge handa var løfta til velsigning, sigra Israel, men når armen hans trøytna og handa fall, tapte dei. Aron og Hur var saman med Moses der oppe på fjellet, og då dei merka korleis ting fungerte, tok dei handa til Moses og støtta henne opp. Slik vann Israel ein knusande siger over amalekittane, og Gud sa at minne om dette folket skulle utslettast på jorda fordi dei hadde kjempa mot folket hans og mot han.

Moses var ein forbedar av rang. Han visste at berre ved hans forbøn kunne folket sigra over fiendane.

Som kristne står me i ein kosmisk krig, ikkje mot menneske, men mot makter og herredøme og verdsens herrar i dette mørkret. Me blir rett og slett angripne av demoniske krefter som vil stoppa oss i vår vandring mot dei mål Herren har sett for oss.

Israel var på veg til Kanaans land for å erobra det og ta det i eige. Det var Guds plan og vilje for dei. Det fordra at dei hadde Moses som forbedar.

Me har fått i oppdrag å erobra heile verda for Jesus, og motstanden frå "denne verdas fyrste", djevelen, er veldig. Han hånar oss, gjer oss motlause, freistar oss, forfører oss,  distraherer oss, baktalar oss og forfølger oss, alt for at me ikkje skal ha kraft til å rana menneskebarna frå han.

Korleis skal me kjempa? Me må be for kvarandre. Be om at me skal vera sterke i Gud og ha eit godt mot, og at me ikkje skal koma i freisting, for slik lærte Jesus oss å be i "Fader vår", og han presiserte det for Peter, Jakob og Johannes i Getsemane. 

Og Jesus er vår Moses. Han er i himmelen, ved Fars høgre hand, og HAN ber for oss, og utan HANS forbøn, hadde kyrkja for lengst vore utsletta.

Men ho lever i beste velgåande, og er større enn nokon gong.

Jesus er ein forbedar. Me er hans disiplar, og me følgjer Meisteren vår og løftar hendene og ber for alle dei heilage som lever misjonale liv, for dei som deler evangeliet med folk og kallar til omvending, tru og etterfølging. Desse tirrar og utfordrar djevelen, og får mektig motsand. Difor treng dei å bli bedt for, for Gud har gjort oss til eit fellesskap, og ingen kan ha nokon reell betydning for Guds rike ved å halda på åleine. Det er i mot Guds plan, og den som går åleine, blir fort eit lett offer for fienden. 

Grunntankar i Romarbrevet XXXVI. Kapittel 11,25-29

Gud har ein plan. Den er berre delvis openberra for oss. Men i vårt avsnitt løftar han litt på sløret: Ein del av Israel er blitt forherda, og denne forherdinga vil først bli oppheva når heidningane er komne inn i fullt tal, som det står her, eller når heidningane sitt tal er oppfylt, som me kan lesa i andre oversettingar. Det kan ikkje vera snakk om at alle heidningar må bli frelst før Israel blir frelst, men at eit visst mål med heidningar må bli frelst før den store vekkinga kjem i Israel.

Paulus skriv dette for at romarane ikkje skal tenkja for høgt om seg sjølv og heva seg over jødefolket eller sjå ned på dei på noko vis. Det har dei ingen grunn til. Tvert om. For ein dag skal det faktisk skje:  HEILE ISRAEL bli frelst, og akkurat DET er ei ære som neppe blir nokon annan nasjon til del, og så refererer han til Jeremia som seier at "redningsmannen", og det må vera Jesus, skal koma frå Sion og utrydda ALL gudløyse frå Jakob, og i samsvar med den nye pakta skal han ta bort syndene deira. Det handlar om tilgjeving og reinsing.

Sidan jødane forkasta evangeliet om Jesus, vart dei Guds fiendar. Likevel elska Gud dei som folk pga utvelginga og fedrane. Å elska betyr her å godkjenna. Gud kan ikkje gløyma lovnadane sine, og han kan ikkje gløyma Abraham, Isak, Jakob, Moses, Rahab, Josva, Rut og David, og den dag i dag vurderer Gud folket ut frå kva desse representerte, og dei dreg enorme vekslar på Guds lovnader og andres innsats. Me kan ikkje forstå dette folket utan å rekna med desse faktorane. For Gud angrar ikkje på det han har gjort, og dreg ikkje attende den utvelginga av Israel, ei heller dei nådegåvene han har gjeve dette folket.

Men enno kan ikkje dei fleste av dei henta ut det beste, nemleg forlating for syndene og evig liv, det som dei IKKJE kan få gjennom fedrane, men berre gjennom JESUS. Men bodskapen her i dag er denne: nokre tek imot Jesus og blir motteken av Gud, og ein dag vil alle ta imot Guds nådegåve i Jesus Kristus.

Det kristne menneskesynet. Grunntankar i Romarbrevet del IX

Teksten for dagens tankar finn du i Romerbrevet 3,9-20. Vers 1-8 kan kort summerast opp med at jødane har den føremun at dei er blitt tiltrudd Guds ord. Det forvalta dei imidlertid ikkje etter Guds plan. Tvert om, dei synte seg utrue i og med at dei avviste evangeliet Men fordi jødane var utrue, gjekk både evangeliet og misjonsoppdraget vidare til folkeslaga. Israels utruskap vart til velsigning for verda. Kan Israel då lastast? Ja, avgjort, både fordi dei avviste Guds gåve, og fordi dei ikkje ville fullføra hans plan om å samla alle menneske til eitt i Kristus Jesus. Det var jo Guds plan med dei heilt frå han kalla Abraham og sa: "I deg skal alle folkeslag velsignast". Det jødiske folket fekk dermed eit stort problem: dei kom i opposisjon til den Gud som hadde frelst dei ut av Egypt, som hadde ført dei og teke vare på dei gjennom ei dramatisk historie. Han hadde også lova å senda tenaren sin til dei og frelsa dei frå syndene deira, og då han gjorde det, avviste dei han som kom, ei avvisning dei i stor grad har halde fast ved seinare. Slik synte dei seg å vera laga av det same stoffet som alle oss andre, menneske fødd i synd og gjennomgåande prega av synda, og det er dette vers 10-18 omhandlar.

Apostelen startar med å slå fast at ingen menneske er rettferdige. Å vera rettferdig er å vera heilt gjennom god og sann, og det er det berre eitt menneske som har vore etter syndefallet, nemleg Jesus Kristus. Alle me andre er gjennomgåande urettferdige i den forstand at me ikkje gjer rett og sjel for oss korkje overfor Gud eller vår neste.

Det er ingen menneske som er så forstandige at dei søkjer Gud, les me. Skal det bli noko mellom oss og Gud , må me bli oppsøkt av han. Ingen blir kristen på eige initiativ. Me er prisgjeven Gud i så måte.

Og det blir verre: Alle menneske har vike av frå Guds veg og blitt bortkomne og villfarande, utan evne eller vilje til å finna tilbake. Snarare vil ein det som Gud ikkje vil, leva etter lystene sine og dyrka seg sjølv. Denne sjølvdyrkinga kallar apostelen "forderving", og det som rotnar spreier rotenskapen sin til miljøet rundt. Slik også med oss menneske. Me smittar kvarandre og innbiller kvarandre at det er OK å leva etter sine eigne interesser, at det er av det gode. Men det er av det vonde, rotenskap som løyser opp personlegdomen, medmenneskelege relasjonar og framfor alt høve til Gud.

Dette slår ut i måten me snakkar på. Jesus seier at "det hjarta er fullt av, renn munnen over med." Kva likar du å snakka om? Dersom du er rettferdig ærar du Gud og din neste med dine ord, og du unngår å tenkja og snakka stygt om folk. Men slik er ikkje me menneske av naturen. I staden er me kritiske og dønmmande, klagande og sytande og ikkje sjeldan dekker me over sanninga for ikkje sjølv å koma dårleg ut, og me kan både banna, kjefta og smella. Strupen er blitt ei open grav, skriv apostelen. Det luktar rote av orda. Ikkje minst ser me dette i våre dagar på debattar på nettet. Det me les der er ikkje skrive ut av kjærleik og respekt, men ofte er det prega av forakt og vondskap.

Til slutt tek apostelen for seg vår tendens til å ty til vald for å få gjennom tinga våre om ingen andre metodar fører fram. Dei fleste klarar å halda slike tendensar i sjakk. Ein veit at det er galt og at ein ikkje tener noko som helst på fysisk skadeverk. Likevel er det meir enn nok av vald i samfunnet, og i alle dagsaviser kan me lesa om menneske som har utøvd stygg vald mot sine medmennesker, og blir tidene vonde, er dette noko som ingen er framand for, og om me i fredstid ikkje gjer dette i praktisk handling, kan me likevel ofte ha lyst til å løysa problema våre på ein slik måte, særleg gjeld dette menn.

Så manglar me gudsfrykt, les me i vers 18. Korleis merkar me det? Ved at me lite bryr oss om kva Gud seier i sitt ord, men følgjer andre normer fastsett av oss sjølve eller andre menneske. Og dersom Gud blir påtrengande nær, prøver me å dømma han og finna ting å anklaga han for og få han til å sjå ut som ein djevel: "Dersom Gud er god og allmektig, kvifor forhindrar han ikkje då at det vonde skjer?" Slik spør menneske utan gudsfrykt. Og svaret ein er ute etter er dette: Sidan Gud ikkje forhindrar det vonde, er han anten  sjølv vond, eller han er avmektig eller han er ikkje i det heile tatt. Folk som tenkjer og snakkar slik, veit ikkje av gudsfrykt.

Skal me vera ærlege så  skildrar dette oss menneske slik me er blitt. Me har ingenting å forsvara oss med. Dette er oss. Me manglar både viljen og evnen til å leva etter Guds standard, me fell gjennom på alle punkt. Guds lov krev at alle våre handlingar er motivert av fullkomen godleik og ærlegdom, og difor står me som skuldnarar innfor Gud. Det er me som har synda, og det er me som fortener å bli dømt.

Jesus Kristus, Guds Son! Kast lyset ditt innover liva våre slik at me ser kor me står i vårt høve til deg, og hjelp oss å alltid la Guds ord døma oss slik at me dagleg sannar syndene våre, trur din nåde og let oss påverka av den godleik som du så villig deler med oss. Du er ein Gud som tilgjev oss våre synder og lækjer sjelene våre. Leid oss på dine vegar. Gje oss Anden din slik at det blir lett for oss å gå saman med deg og tena deg. Amen! 

Oppfylling av profetiar beviser at Bibelen er sann. Mika 5,1-4a

 
1 Du, Betlehem, Efrata,
          minst mellom slektene i Juda!
          Frå deg lèt eg ein herskar over Israel koma.
          Hans opphav er frå gammal tid,
          frå eldgamle dagar.
    2 Difor skal han overgje dei,
          heilt til tida er komen då ho som skal føda, har fødd.
          Då skal resten av brørne hans
          koma tilbake til Israels born.
    3 Han skal stå og gjeta i Herrens kraft,
          i Herren sin Guds høge namn.
          Og dei skal bu trygt,
          for no rekk hans makt til endane av jorda.
    4 Og han skal vera fred.
     
For ein tekst me har å boltra oss i idag.
For det første: Den er skriven meir enn 700 år før det han omhandlar skjedde.
Det er mange profetiar om Jesus  i Det gamle testamentet, og mange av dei er veldig nøyatkige, slik som denne som fortel oss at han skulle bli fødd i Betlehem. Slike ord som dette lærer oss at Bibelen er ei guddommeleg bok som me kan stola 100%  på.

For det andre: Han som vart fødd i Betlehem julenatt var Gud i eigen person. Korleis kunne eit lite barn ha sitt opphav frå gamal tid og vera ein herskar frå eldgamle dagar utan å vera Gud? Alle andre barn som blir fødde har nemleg berre ni månader bak seg, men denne gutepjokken hadde eit hav av tid i ryggen. Og når me les Daniels bok ser me fort at det er den evig unge Gud som er blir kalla den gamle av dagar. Jesus Kristus var altså Gud himself

Altså: Jesus er Gud. Punktum. Det finst ingen annan Gud enn han som openberrar seg i Jesus Kristus, og dei som ikkje trur på Jesus, trur ikkje på Gud i det heile tatt, om dei kallar seg muslimar, jødar, kristne, Jehovas vitner, hinduar eller buddhistar.

For det tredje: Jesus Messias er Israels rette og einaste konge. Så langt har ikkje Israels folk akseptert han som dette. Difor har det gått så gale for dei også opp gjennom historia. Men ein dag, om ikkje så lenge, vil dei ta han til hjarta og krona han til konge i liva sine, og då vil dei erfara at Han er deira og vår alles fred.

I Jesus Kristus vart Gud vår bror for å føra oss attende til seg sjølv. Me var alle tapt for Gud, overgjevne til djevelens herredøme og eit liv i synd og gudløyse. Men så kom Jesus inn i liva våre og "frelste oss frå alle våre synder, frå døden og djevelens makt, ikkje med gull og sølv", som Luther skriv i den vesle katekisma si, "men med sitt eige dyre blod og si skuldlause liding og død. Og dette gjorde han for at me skulle vera Hans eigne, leva under han i hans rike og tena han i evig rettferd, skuldløyse og sæla ". Men å bli frelst er ikkje berre å koma attende til Gud, det er også å koma attende til Israels born, las me i teksten vår. For å forstå dette må me spørja: Kva type menneske var Jesus? Han var ein israelitt, ein jøde, og han var konge over jødane. Me er altså frelste av ein israelitt, av ein jøde, og når me let oss frelsa, underlegg me oss Israels sanne konge og blir israelittar og jødar me også. Difor elskar og støttar kristne Israels folk og land. Vår frelse kjem jo frå jødane. 

Og Herren Jesus gjeter oss med ordet sitt. Mitt i ei turbulent verd let han oss bu hos seg, og der er me trygge. Menneska kan ta alt ifrå oss, og sjukdom, død og ulukke kan råka oss, men ingenting av dette kan ta Gud ifrå oss, eller riva oss ut av handa hans. I Kristus er me hans reine og vakre barn, og han held oss fast hos seg til me er trygt heime i himmelen. Du har mange synder på samvitet, og livet ditt ser ikkje direkte vakkert ut. Men i Kristus er du perfekt og heilt upåklageleg. Og er du døypt og trur du på Jesus, så ser Gud på deg som om du aldri har gjort ei einaste synd. Korleis kan han det? For syndene dine i all si gru vart tilrekna Jesus og lagt på han èin gong for alle. Dei knuste han på krossen, men dei heftar ikkje lenger ved deg. Gud ser difor på deg som om du skulle vore ein annan person enn den du er. Han ser på deg som om du skulle vore like perfekt som Jesus. Det er saka.

Jesu makt rekk til endane av jorda. Han sa det sjølv også: "Eg har fått all makt i himmel og på jord.." Difor skal evangeliet om riket forkynnast for alle menneske, slik at alle kan få gje si tilslutning til Jesus og bli borgarar av hans rike. Det er vårt privelegium og plikt å forkynna Jesu siger i verda, kalla menneska til omvending og tru og sørga for at alle folkeslag får høyra om han som er ein frelsar for alle. Det undrar meg at det er så mange kristne som ikkje let seg engasjera av Kristi verdsvide misjon og ikkje bryr seg om å vera med å oppfylla misjonsbefalinga. Korleis kan kristne bry seg katten om Frelsaren sine siste ord her på jord? Korleis kan me som får nyta Guds nåde kvar dag, ikkje unna alle den same retten og gleda? Eg fattar det ikkje. Rett og slett.  

Å Herre Jesus! Tenn oss i brann for deg og di store sak i verda. Lat oss ikkje nyta dine gåver utan at me ivrar for å dela dei med andre som treng dei like mykje som oss sjølve. For utan din nåde er me menneske fortapte i våre synder, og du har befalt oss om å forkynna di frelse for alle menneske, og me tillet oss å ikkje gjera det, fordi me har så mykja anna å gjera på. Å Herre, tilgje oss og snu oss rundt slik at me oppfører oss som sanne kristne og vigslar oss heilt til det å gjera deg og di makt kjent og gjeldande der me er, og til å tena deg i alle folkeslag. Miskunna deg over oss alle. Amen.

Jødane beviser Gud

Blaise Pascal (1621-1657), skriv i sine “Tankar” noko slikt: Aldri har det vore fødd ein nasjon ut frå èin person utan denne eine nasjonen, Israel som spring ut frå patriarken Abraham. Alle andre nasjonar er ei blanding av mange slekter, men denne eine nasjonen består av èi slekt med èin felles stamfar. Så skriv han vidare noko slikt som dette: Dette folket har overlevd dei største påkjenningar, forfølgingar og pogromar utan at det har lukkast for nokon å utsletta dei, trass i iherdige forsøk, og trass i at dei har vore spreidde over heile verda og finst i alle nasjonar. Dei kan ikkje vera noko anna enn eit guddommeleg under. Dei er ein nasjon utan land, men slik som Gud har teke vare på dei til denne dag, skal han i sin truskap igjen samla dei i landet sitt for å ta seg av dei, og han vil velsigna verda gjennom dette folket og denne nasjonen.

DETTE SKREIV ALTSÅ BLAISE PASCAL PÅ 1600-TALET. Etter den tid er miraklet berre blitt enno større, og etter at jødane under 2. verdskrigen vart utsett for historias største folkemord, vart staten Israel oppretta i 1947. Det var eit mirakel utan sidestykke i historia. Mot alle odds skjedde dette fordi Gud ville det.

Det som Pascal såg på 1600-talet skulle vera enno tydlegare no. Og den gamle matematikaren ville vel ha klødd seg ganske kraftig i hovudet dersom han hadde sett fram til vår tid då folk flest avviser jødebeviset og ikkje vil høyra snakk om at jødane er Guds utvalde folk, sjølv etter alt det store som har hendt med dei etter hans tid.

“Eg vil velsigna deg og gjera deg til eit stort folk,” sa Gud til Abraham, “eg vil velsigna dei som velsignar deg, og forbanna dei som forbannar deg, og i deg skal alle ættene på jorda velsignast.”

Gud har valt ut Israel for at dette folket skal gje hans velsigning til verda.

Og tenk på det, min kjære lesar: Jesus Kristus var jøde. Tenk på kor stor velsigning verda har hausta av han, sjølv om dei fleste enno stengar hjarto sine for han. Tenk på Bibelen, kvar einaste bokstav i denne boka er skriven av ein jøde, og ikkje noko bok i verda har velsigna så mange sjeler som denne. I dag er ho omsett til 2550 språk, og den boka som kjem på andre plass, “Das Kapital” av Karl Marx, er omsett til 70 språk, ei bok som i dag heilt har mista sin aktualitet.

Over heile verda haustar menneske kvar dag enorme velsigningar frå jødefolket. Kvar dag tek 100 000 menneske imot evangeliet om Jesus Kristus og erfarer den enorme fridomen som krafta som er i han. Det kan også du som les dette få erfara. Aksepter dei bevisa på Gud som han har gjeve deg, lukk Jesus inn i livet ditt og du vil kjenna at du er komen heim til Gud, din rette Far.

Takk til Siv Jensen

Siv Jensen er, saman med Ingebrikt Sørfonn, så langt eg har fått med meg den einaste politikaren i landet som no står fram og forsvarar Israel sin rett til sjølvforsvar. Det står det respekt av, og alle me som elskar Israel og jødefolket har grunn til å takka henne for dette. I debatten med Kristin Halvorsen på NRK TV i kveld var ho glimrande og påviste klårt og tydeleg at det er terroristorganisasjonen Hamas, sterkt støtta av bandittregima i Syria og Iran, som heilt og fullt må ta på seg ansvaret for krigen i Gasa. Ved å skyta mange tusen rakettar mot sivile mål i sør-Israel, pressar dei Israel til å gå til forsvarskrig, og eg reknar med at heile hensikten med provokosjonane er å framprovosera ein større krig i området, eller ved å bruka sivile som skjold mot Israelske soldatar å skaffa Israel nye fiendar og seg sjølv nye "vener". Hamas er nok styrt frå Teheran, og me veit jo alle kva jødehataren Amadinejad tenkjer om Israel: Det skal bort frå kartet.

Odd Karsten Tveit sa forresten i intervju like etter debatten mellom Siv Jensen og Kristin Halvorsen, at dei einaste som støttar Hamas er Syria og Iran. Men det er ikkje sant. Noreg er i same gruppe. Det er litt av eit selskap me søkjer.

Det undra meg forresten enormt at Dagfinn Høybråthen ikkje stilte opp til støtte for Israel i demonstrasjonstoget i Oslo i kveld. Han har jo markert seg som ein sann israelsven. Ville han ikkje bli sett saman med Siv Jensen? Ville han tekkast redaktøren i Vårt Land? Det luktar merkeleg av taktikkeri av dette, og det skuffar. Det er meir enn nokon gong tid for å vera tydeleg. Me får vona at dette anfallet av otte sig av han. Men det er alltid ein fåre for at når ein begynner å trekkja seg, vil otten berre auka.

Me må halda fram med å be om frelse og fred for Israel og Jerusalem. Gud har enorme planar med dette folket sitt, og det må me ikkje mista av syne. Og fordi det er slik, vil Satan gjera alt som står i hans makt for å øydeleggja det. Men utviklinga går no fort mot den dagen då Israel skal sjå opp til Jesus som dei forkasta, og dei skal gråta sårt over han og ta han til hjarta og finna frelse og lækjedom i hans sår.