Follow by Email

lørdag 29. desember 2012

Å lida for Kristus

Pastor Behnam Irani with his son.

Pastor Behnam Irani er dømt til seks år i iransk fengsel for sitt engasjement for Jesus. Han har store helseproblem pga påført tortur. I dag er meir enn 300 kristne i fengsel for trua si i Iran.

Jesus vart forfølgd heilt frå han vart fødd. Herodes ville drepa barnet, og Maria og Josef måtte ta han med seg og flykta til Egypt.

Paulus sa: "Me må gå inn i Guds rike gjennom mange trengsler." Og ein annan plass: "Den som vil leva gudfryktig i denne verda, vil bli forfølgd." Det er dei føresetnadane me som kristne lever under. Den som ikkje kan tenkja å bli forfølgd, bør ikkje bli kristen. Slik er det med den saka.


I vår gamle kristne kultur er det enno lite og ingenting av forfølging å snakka om. Litt baktale og litt diskriminering må me tola. Det er ikkje så mykje å snakka om. Å bli forfølgd derimot er å bli jaga av folk som vil ta livet eller fridomen frå deg. Det er ei heilt anna sak.

Forfølging er det normale for mange av verdas kristne. Alle som vender om til Jesus i land som er dominert av islam, hinduisme, buddhisme og kommunisme må rekna med å bli aktivt forfølgde. Å gå til gudsteneste i nord-Nigeria desse dagar er med livet som innsats. I jula vart 9 gudstenestedeltakarar drepne av ei bombe som gjekk av i ei kyrkje. Ei ung kristen jente vart for to dagar sidan skoten og drepen av ukjende gjerningsmenn i pakistansk Baluchistan i sin eigen heim.


Den kristne kinesiske diktaren Li Bifeng er nett dømt til 12 års fengsel for "økonomisk bedrag", reint fabrikerte klagemål mot ei plagsam røyst. Grunnleggjaren av South China Church Gong Shengliang sit inne med ein dom på 19 år for statsfientleg verksemd. Han har nett fått alvorleg hjerneslag, men vert nekta legehjelp. Likeeins den iranske pastoren Behnam Irani. Han sit inne med ein dom på 6 års fengsel. All tortur har påført han alorlege helseproblem, m.a. har han pådrege seg tjukktarmbetennelse som kan føra til rask død,  men han blir også nekta medisinsk bistand. Slik kunne me ha halde fram. Dette er forfølging.

Ein reknar i dag at 200 millionar kristne blir, eller risikerer å bli, forfølgde. Dette gjeld ikkje berre dei som held ein høg kristen profil, men også dei som berre ope går på gudsteneste, eller som av samvitsgrunnar ikkje kan oppfylla dei religiøse pliktene som t.d. styresmaktene i eit muslimsk samfunn forventar at ein oppfyller. Å ikkje bøya seg mot Mekka og be fem gonger for dagen, kan t.d i Iran resultera i fengsling og tortur.

Korleis skal me forhalda oss til dette? Når me blir forfølgde skal me møta hat med kjærleik. Jesus seier: "Elsk fiendane dykkar og be for dei som forfølgjer dykk." Men når me ser at andre vert forfølgde, skal me som enno nyt fridomen og som ikkje er råka, kjempa med nebb og klør for dei som er råka av djevelens raseri. Me skal be for dei forfølgde og mot dei som forfølgjer. Me skal tala dei forfølgde si sak, senda brev til styresmaktene, oppmuntringsbrev til dei som sit i fengsel og gje økonomisk støtte til familiane deira.

i Hebrearbrevet 13,3 les me: "Kom i hug dei som sit i fengsel, som om de sat i lenkjer saman med dei. Og tenk på dei som blir mishandla, som om det gjaldt dykkar eigen kropp."

Der har du litt av ditt og mitt program, og for oss som bur i Noreg er det naturleg å retta engasjementet vårt gjennom  organisasjonar som Stefanusalliansen og Åpne Dører.  Og det gjer me, og det skal me gjera. 

Kjære Herre Jesus! Minn oss som nyt fridomen om å be for og hjelpa alle som sit i fengsel fordi dei trur på deg, eller som på andre måtar vert forfølgde for trua si. Må dine englar alltid verna dei. Må dei få vera lys for deg mitt i trengsla, og gje dei, i din time, fridomen attende. Amen!







fredag 28. desember 2012

Herodes si ugjerning - og vår skam

Herodes hadde minst èi vond ånd i seg, han, som alle andre despotar. Då han høyrde om Jesus, ville han berre drepa han. Men som me veit: Pappa Gud passa på Jesus og fekk han ut av landet. Det er altså ikkje feigt av kristne som er under forfølging å flykta frå forfølgarane. Jesus måtte også det, og det kan vera det einaste rette å gjera når situasjonen for ein sjølv og dei næraste vert umogeleg. Og ein ting til: Det er heilt OK å vera redd. Folk som ikkje er redde, er kanskje berre dumme, har ein eller annan sagt. Men du skal ikkje la deg styra av frykten din. Det er Jesus som er Herren din, og det er Han som skal leida deg.

Etter at Maria og Josef tok Jesusbarnet med seg til Egypt, inntraff det ein tragedie av store dimensjonar i Betlehem. Då Herodes forsto at vismennene aldri ville koma og fortelja han kor Jesus var, gjekk djevelen berserk i han, som han rett ofte gjer i valdspersonar, og Herodes bestemte å drepa alle gutebarn i Betlehem som var under to år.

Det vil eg gjerne ha sagt i samband med dette: Alle barnedrap og massakrar er motivert av vonde ånder, også drap av ufødde barn. Jesus seier: Tjuven kjem berre for å drepa, stela og øydeleggja, og Johannes skriv i sitt første brev at "djevelen var ein manndrapar frå starten av", og han skriv vidare vidare: at Jesus er openberra for å gjera ende på djevelen sine gjerningar, altså alle former for drap og løgn.

Det er sagt at gutebarna i Betlehem var dei dei første kristne martyrar. Vel, i alle fall var dei dei første som vart drepne pga Jesus. 2. juledag er tradisjonelt deira minnedag. Me er ikkje så gode på minnedagar i våre samanhengar. Me held oss til dei store høgtidene. Men no treng me ein ny minnedag, ein dag i året då me på heilt spesielt vis minnast alle dei små ufødde som i vårt land og elles i verda vert utsette for kirurgens brutale drapsinstrument, ein dag då me kan løfta opp desse små og gjera dei til personar, ein dag i året då me kan gå innfor Gud og be om nåde for barna og for oss sjølve som held på med desse forferdelege udådane. Eg slår med dette til lyd for å attreisa 14.mai som ein slik årleg minnedag, og til ein dag då me går i fletta på døden og prøver å gje kvinner og menn mot til å bli mødre og fedre for dei små som dei saman har avla i mors liv.


Det er store dødstal me snakkar om når det gjeld abort. I verdssamanheng vert det utført  56 millionar på årsbasis. Me kan seia det slik: Den 3. verdskrigen er alt i full gong. Det er dei vaksne mot dei minste, eit rått parti, spør du meg. Folk med våpen mot folk utan våpen. Dei sterke mot dei svake. Det er den skitnaste krigen i historia, og nokre tener pengar også på denne. Og så er det ein underleg krig fordi han er blotta for aggresjon. Han vert utkjempa utan vreide, men dog med djevelsk effektivitet, og utan tilsynelatande risiko for angriparen.  73% av alle graviditetar i Russland endar med abort. Det har ført landet inn i ein demografisk krise av dimensjonar. Folketalet søkk som ein stein. For ei armod som ligg framfor dette landet, for ei sveikking av alle ledd i nasjonen. Og russarane er på ingen måte åleine. Mange land er i same situasjon. Og kven skal reisa seg mot uretten utan Guds kyrkje? Me som veit at Gud ein gong var stor som eit knappenålshovud i Marias mage, og som dermed identifiserte seg med alle foster for all framtid og slik gav dei fullt menneskeverd. Tenk på abortpresset som Maria hadde fått på seg om ho hadde levd i vår tid og blitt gravid på den måten som det skjedde? Tenk deg at Jesus hadde enda opp som ein abort. Svimlar det for deg?  Tenk når Gud skal stilla menneska til ansvar for drapa på alle ungane sine? Korleis vil det gå dei som då må svara for seg? Mødre, fedre, besteforeldre, legar, politikarar? Me er visst alle involvert.

"Dei har ikkje medkjensle med barnet i mors liv," sa Gud til meg for mange år sidan. Men det derimot har HAN som er den rette far for alle barn, fødde som ufødde, og det må alle vita som er involvert i denne uretten på eitt eller anna vis.

Far i himlen! Sjå i nåde til oss. Lat din dom over liva våre bli tydeleg slik at me vender om frå våre synder,  jagar djevelen på dør og blir eit rettferdig folk. Gje alle gravide sterke morskjensler for dei ufødde barna sine, og motiver dei til å seia ja til livet og nei til døden. Gje oss rettsindige politikarar som har mot til å ta opp denne uretten i lovverket, og som jobbar for å fremja og verna livet og stoppa døden. Amen!

onsdag 26. desember 2012

Vismennene


Juleevangeliet har eit tydeleg misjonsperspektiv. Englane syng om at Jesu kome skulle resultera i "fred på jorda", og gamle Simeon profeterer om Jesus at han skulle vera eit lys for folkeslaga. Men sterkast strålar dette mot oss i Matteus 2,1-10 der me får høyra om vismennene frå Austerland som kom til Betlehem for å tilbe Jesus. Den nye stjerna som vart observert må jo ha forkynt bodskapen sin over det meste av jorderiket, og astrologane tolka fenomenet som eit teikn frå Gud om at jødane sin Messias var fødd.

Det er ikkje umogeleg at desse vismennene kjende til Toraen og den jødiske Messiasforventninga. Trass alt var det mange jødar og synagoger både i Persia og Babylonia, ja,  Bagdad hadde alt lenge, saman med Jerusalem og Alexandria, vore eit sentrum for jødedomen. Personleg trur eg at desse mennene kjente til profetordet i 4. Mosebok 24,17 der les me:
17 Eg ser han, men ikkje no,
          eg skodar han, men ikkje nær.
          Ei stjerne stig opp or Jakob,
          ein kongsstav lyfter seg frå Israel.


Det er veldig spesielt dette.  Gud kommuniserte sin bodskap til desse astrologane på det språket dei forsto best, stjernespråket,  og dei var ikkje i tvil: ein konge var fødd, og denne kongen var komen frå Gud for å etablera eit globalt rike, og dette riket ville dei gjerne vera ein del av. Difor tok dei ut på den lange vegen til Israels land for å hylla Jesus, gje han gåver og på det viset syna at dei ville vera hans undersåttar.

Det måtte føla dette veldig påkrevd. Reisa var lang og kostbar, og dei hadde med seg verdfulle gåver til det nye kongebarnet. Dei sparte seg ikkje. Det minner meg om Paulus sine ord i Filipparbrevet 1: Eg gjev avkall på alt for å vinna det som er så mykje meir verd. 

Ingen kjem seg inn i Guds rike, seier Jesus, utan at han/ho riv det til seg med makt. Det gjorde desse vismennene. Dei trossa alle fårar, tok ut utan anna kompass enn stjernene, gjekk over vasslause vidder, gjennom områder der landevegsrøvarar var eit vanleg fenomen. Kom seg velberga fram og fann han som kom for å frelsa dei frå synd, skam og villfaring. For ein historie. Eg er sikker på at det vart eit livsforvandlande møte. 

Me likar ikkje snakk om forsaking i våre dagar. Me skal ha komfort og surfa inn i himmelen utan noko strev og møye. Det er ein illusjon.  Jesus snakkar om ein trong port og ein smal og strevsam veg som fører til himmelen, og at det er få som går på den, og vidare snakkar han om ein vid port og ein brei og komfortabel veg som fører til fortapinga, og at det er mange som går på den. Om ikkje me merkar så mykje til den smale vegen, så gjer i alle fall våre trussøsken i mange land det. Rundt 200 millionar kristne lever i dag under forfølging, diskriminering og trakassering. T.d vart 9 truande drepne under ei gudsteneste i Nigeria julafta. Hadde me gått til gudsteneste om det var med livet som innsats? Mange kristne går jo ikkje til gudsteneste uansett. Slik er det blitt hos oss.

Men tenk om alle hadde vore som desse vismennene som utan å vita så mykje om Jesus og Gud likevel tok personleg initiativ for å oppsøka Jesus der han var og finna!  Då hadde dei funne han, for dei som leitar, skal finna, og det hadde skapt så mykje lukke mellom oss.

Men tenk på dette: Stjerna lyste i Israel også. Men det var ingen der som kom til å tenkja på at dette kunne bety at Messias var fødd, sjølv om mange i Jerusalem kjende Skriftene langt betre enn desse persiske eller babylonske heidningane. Og ikkje ein gong då vismennene kom til byen for å snakka med Herodes og dei skriftlærde, var det nokon som vart positivt interessert i å finna ut av dette, ingen som vart med mennene til Betlehem. Dei måtte gå og fann barnet åleine. Det er sårt og tenkja på. Dei hadde hatt så bruk for han alle saman. Men det var som me les i Johannes 1: "Han kom til sine eigne, men hans eigne tok ikkje imot han". Men dei som tok imot han, Josef og Maria, dei fattige gjetarane, Anna og Simon og vismennene, dei  fekk retten til å kalla seg Guds barn fordi dei trudde på namnet hans, Johannes 1,12.

Kva lærer me av det? Gud talar til kven han vil når han vil og korleis han vil, og han talar til dei som er mottakelege og som hungrar og tørstar etter rettferd, dvs frelse for sjelene sine, anten dei er jødar, grekarar, eller nordmenn eller noko anna. Dei som er sjølvkloke og sjølvgode talar han ikkje til. Han skjuler rett og slett evangeliet for dei forstandige, les me i Matteus 11. Kven er det som responderer på evangeliet i våre dagar? Det er i liten grad oss i rike Noreg, me er meir som jødane i Jerusalem som ikkje giddar å undersøka dette med Jesus ein gong. Nei i dag er det folk i Afrika, Asia og Sør-Amerika som kjem strøymande til Jesus. Mange, mange tusen kvar dag, og ingen som kjem til han vert støytte bort. Nei, tvert om, Jesus tek dei inn i sitt fellesskap, inn i sitt rike, kler dei opp i rettferdsdrakten, døyper der med Anden og set dei inn i teneste for seg, og dei vitnar: Jesus gjorde alt nytt for meg. Gud vart ny. Mine medmenneska vart nye. Framtida vart ny. Livsstilen vart ny. Interessene vart nye osv. og me høyrer 2. Korintarbrev 5,17 i bakgrunnen: "Dersom nokon er i Kristus, er han ein ny skapning, det gamle er blitt borte,sjå, alt er blitt nytt."

Gode Far! Du som føder oss på nytt ved Den heilage ande og gjer alt nytt for oss. Hald oss oppe i ei sann og levande tru, slik at me ikkje blir vanekristne eller kulturkristne, men menneske som lever i stadig forvandling og fornying, menneske som pustar inn din kjærleik og ditt evangelium og som alltid er full av begeistring over å få vera tilgjevne og elska av deg som skapte himmel og jord, og fyll oss med Anden slik at me kan vitna om Jesus for verda på ein kompetent måte. Amen! 

tirsdag 25. desember 2012

Ordet vart menneske,.......og me såg hans herlegdom. Johannes 1,14


Jesus er Guds ord. Det er viktig for oss å finna ut kva som ligg i dette. For det første: Jesus oppfylte profetiane i Det gamle testamentet. Alt som der var sagt om den komande frelsaren, vart oppfylt i Jesus. For det andre: Jesus talte ord frå Gud så levande og fengande at det var umogeleg å ikkje lytta når han talte, og det var umogeleg å ikkje bli engasjert av forteljingane og undervisninga hans. Det var levande ord som kom frå hans munn. Han var ein meister. Johannes døyparen vart kalla Herrens røyst. Det er den mest ærefulle tittel eit syndig menneske kan få her på jord. Tenk å få vera Herrens røyst i samtida.  Men Jesus vart kalla Guds ord. Han var rett og slett det ordet som Johannes talte. For det tredje: Jesus levde ut det han sa. Me les om han at han oppfylte lova til punkt og prikke. Han elska Gud av heile sitt hjarta og nesten sin som seg sjølv. Han var ærleg inntil margen, rettvis i ord og gjerning og uredd inntil døden. Når folk las hans liv, såg dei korleis Gud ville at dei skulle leva.

Og vidare. Jesus er den øvste autoritet i universet, og hans ord er umåteleg kraftfulle og myndige. Han sa til ein lam mann: "Reis deg og gå!" og den lamme reiste seg og gjekk. Han sa til den døde Lasarus "Kom ut!" og Lasarus kom levande ut av grava der han hadde lege i fire dagar. Han kviskra til den døde dotter til Jairus: "Eg seier deg, vesle jente: Stå opp!" så sto ho opp. Jesus talte aldri tomme ord, det var ord med kraft og liv, ja, han sa: "Mine ord er ånd og liv."

Jesus lever, og han vil ha det avgjerande og siste ordet i alles liv. Dersom han seier "Velkomen inn!" når me står innfor himmelens port, ja, då er alt vel. Men dersom han seier: "Eg kjenner deg ikkje, gå bort frå meg du som gjorde urett!", ja, då er alt tapt, og all von er ute. Ja, så sanneleg. JESUS ER GUDS ORD.

Det var dette Ordet som vart menneske med kropp, sjel og ånd. Han vart menneske utan å slutta å vera Gud, for å bringa oss alle til Gud. Han var Gud, og han vart den brua som me alle kan gå over for å koma til Gud og bli Guds gode barn.

Og me såg hans herlegdom, skriv Johannes. Kven er ME? Det var Johannes og dei andre læresveinane, det var gjetarane, Maria, Josef, vismennene. Dei såg alt det gode han gjorde og sa. Men dei såg noko meir, dei såg Gud i han. Ikkje berre at Gud budde i Jesus, men at Jesus VAR den Gud som ville bu i dei,og alle truande.

ME er altså alle dei menneske som gjennom alle tider ser Gud i Jesus, og som tilber han som den Gud han er. Korleis openberra Jesus herlegdomen sin? Ved å gjera vatn til vin, ved å gje dei blinde synet attende, dei lame førlegdomen, dei døve høyrsla og syndarane Guds rettferd. Han frelste og reiste opp og reparerte og restiturte. Full av nåde og sanning, var han. Alt han gjorde betalte han for sjølv, det var av nåde, og med dei undera han gjorde, lanserte han himmelen på jorda. Ordet sanning (gresk: aletheia) kan like gjerne omsetjast verkelegheit (tysk: warheit). Då Jesus kom, hadde han med seg den verkelegheiten som rår i himmelen hos Gud, der alt er reint, varmt, godt, vakkert og livfullt. Døden er ikkje der. Der rår livet. Her hos oss rår døden. Men himmelen har flytta inn i alle oss som trur på Jesus. Me skal aldri i æva dø. Me har gått over frå døden til livet, og han som er full av liv og kraft bur i oss. Kor stort rom gjev me han? Så stort at dei menneska me har rundt oss kan sjå hans herlegdom gjennom liva våre? Det var ikkje rom for Jesus i Betlehem julenatt. Men la det, ven, vera stort rom for han hos oss. Lat oss kasta ut alt skrot frå liva våre som tek opp den plassen som han skulle hatt som elska oss og som fridde oss frå våre synder med sitt eige blod.

Herre, du er min styrke og min lovsong, og du er blitt meg til frelse, du som bar mine synder med deg opp på krossen og gav meg ei evig rettferd som ingen kan ta ifrå meg. Dette har du synt meg, og eg vil tilbe og æra deg for det8. Du kom inn i mitt liv med di sanning, sette meg i fridom, gav meg barnekår og evig liv. Må ditt nådelys skina for meg, i meg og gjennom meg slik at dei menneska eg møter på min veg må sjå deg i mitt liv og erfara at du er verkeleg og mektig til å frelsa og hjelpa også dei. Amen!




mandag 24. desember 2012

"I dag er det fødd dykk ein frelsar"


Ja, slik talte engelen til gjetarane. Ventetida var over. Det var ikkje profetiske ord engelen kom med. Nei, han kom til dei for å fortelja om oppfylling av profetiane. Det som profetane hadde snakka om skulle skje, hadde skjedd. Barnet som Jesaja hadde talt om 700 år tidlegare, han som skulle heita Underfull Rådgjevar, Veldig Gud, Evig Far og Fredsfyrste, han kunne no besøkast i Betlehem i ei krubbe. Det var berre å ta turen, så ville gjetarane få sjå verdas frelsar med eigne augo. Men dei måtte gå og oppsøka han der han var. Slik var dei i same situasjon som oss: Me må gå og oppsøka han der han er, i Bibelen og i si kyrkje.

Det er eit viktig poeng dette: Jesus tilhøyrer ikkje mytane si verd. Han vart fødd på eit kjent tidspunkt på ein kjent plass av ei kjent, namngjevne kvinne, og med ein kjent namngjeven fosterfar som jordmor.

Jesus tilhøyrer vår historie, vår verd, han vart gjeven til OSS. Han er både sann Gud og Guds gåve til oss, og me blir frelst ved enkelt å ta imot han med takk. Ja, det er den einaste måten eit menneske kan bli frelst på. Det er både frigjerande og audmjukande. Frigjerande fordi me slepp å streva med eit vonlaust prosjekt. Audmjukande fordi me så gjerne sjølve vil ha æra for vår eigen framgang. Men i møte med Gud er tanken på eiga ære utelukka. Ingen av oss er så edle at me når opp til Guds standart med liva våre. Ingen er så kloke at dei kan tenkja eller filosofera seg fram til samfunn med Gud. Me må berre kapitulera og ta imot frelsa som ei gåve ved å takka Jesus for at også me også vart tilgodesett julenatt, me som alle andre.

Det er så enkelt å bli frelst. Og det er så fint å vera det. Så forfriskande. Det er så godt å tenkja på at Jesus vart gjeven til ALLE menneske. Då kan eg med stort frimot seia: Han vart gjeven til MEG. Jesus er MIN. Når det gjeld mitt høve til Gud og når det gjeld mi framtid, reknar eg berre med Jesus. Og eg stolar på Bibelen når eg les: "Den som stolar på Han, skal ikkje bli til skamme."

Ein frelsar. Kva er ein frelsar? Det ordet som blir brukt på gresk tyder noko slikt som dette: "Ein som hoppar uti vatnet for å berga ein som held på å drukna."Jesus kom inn i vår verd for å berga oss frå undergangen, frå fortapinga. For det er berre fortapte som treng å bli berga. Han hoppa biletleg tala uti det kalde vatnet. Kom frå Guds himmel der han kunna nyta Fars varme godleik uavkorta, og inn i vår verd der han måtte tola å bli mistrudd, hata, håna, spotta, spytta på, torturert og til slutt krossfesta. Men magien i dette var det ingen som forsto: Då Gud døydde friviljug under menneska sin dom, vart vår vondskap sona og døden overvunnen ein gong for alltid. Han døydde for alle, forat me som lever ikkje lenger skal leva for oss sjølve, men for han som døydde og sto opp for oss.

Med desse ord av apostelen Paulus vil eg ønskja alle mine lesarar og tilhøyrar ei god jul saman med Jesus, slekt og vener.

Herre Jesus Kristus! Du som er Gud og som var i Guds himmel hos Gud, du akta det ikkje for eit røva gods å vera Gud lik, men av deg sjølv gav du avkall på alle himmelska goder, kom til oss i kjøt og blod, som vår tenar og vart menneske lik. I dag, på julafta, vil me æra deg, saman med englekoret og synga: "Ære vere Gud i det høgste." Ja, du skal ha all ære for vår frelse. Me kan ikkje ta noko ære sjølv. Den er di åleine. Deg tilhøyrer takken og prisen, makta og æra, visdomen og sangen frå no av og i all æva. Amen!

søndag 23. desember 2012

Guds sol har stått opp. Jesaja 9,2

   2 Det folket som går i mørkret,
          ser eit stort lys.
          Over dei som bur i dødsskuggens land,
          strålar lyset fram.
 


Folket i mørkret er eit uttrykk som kan brukast om alle menneske, om menneskeætta rett og slett. Gud er lys, og det er ikkje noko mørker, dvs vondskap, i han. Menneske som ikkje kjenner Gud som Far, og som ikkje er komen inn i hans godleik lys, lever i sitt eige mørke. Er menneske vondt av natur? Det kjem an på korleis ein definerer vondt, men dersom det å handla egoistisk er av det vonde, ja, då er me alle vonde. Synd er alt galt me gjer som spring ut frå egoistiske motiv, anten det er løgn, stygg omtale, stygg tiltale, misunning, sjalusi, baktale, abort eller kva det no enn skal vera som er befengt med skam.

Men i Jesus er Gud og hans lys kome til oss. Me er elska av Gud, og difor gav han oss Sonen sin, den einborne, forat kvar den som trur på han ikkje skal gå fortapt, men ha evig liv. Dødsskuggens land er den verda me lever i. Døden dominerer og regjerer mellom oss. Ikkje berre den fysiske, men også den åndelege. Me er framande for Gud i hjarto våre, og me syndar både titt og ofte utan å kjenna stikk i samvitet. Men no strålar lyset fram over oss, og det er ingen grunn for nokon som helst å gå og gøyma seg for Gud. Det er berre å koma fram og helsa han med glede og sola seg i hans uendelege godleik. Ingen av oss har fortent det eller er verdige til  det. Hos Gud er alt av nåde. 

Då Jesus kom, sto sola opp. No ligg jorda bada i Guds lys. Difor kjære ven! Gå ut i dagen. Det blir aldri eit spørsmål om kven du er eller kva du har gjort. Slik som sola er for alle, slik er Guds godleik for alle.  Våg å la deg elska, og kall andre til å gå saman med deg til Gud. Det er plass til alle i hans familie. Ingen treng å stå utanfor Guds godleik. Det er berre å stilla seg opp og la velsigninga strøyma over seg, og alt dette får me lov til pga Jesus. Lat oss takka og prisa han for dette.

lørdag 22. desember 2012

Oppfylling av profetiar beviser at Bibelen er sann. Mika 5,1-4a

 
1 Du, Betlehem, Efrata,
          minst mellom slektene i Juda!
          Frå deg lèt eg ein herskar over Israel koma.
          Hans opphav er frå gammal tid,
          frå eldgamle dagar.
    2 Difor skal han overgje dei,
          heilt til tida er komen då ho som skal føda, har fødd.
          Då skal resten av brørne hans
          koma tilbake til Israels born.
    3 Han skal stå og gjeta i Herrens kraft,
          i Herren sin Guds høge namn.
          Og dei skal bu trygt,
          for no rekk hans makt til endane av jorda.
    4 Og han skal vera fred.
     
For ein tekst me har å boltra oss i idag.
For det første: Den er skriven meir enn 700 år før det han omhandlar skjedde.
Det er mange profetiar om Jesus  i Det gamle testamentet, og mange av dei er veldig nøyatkige, slik som denne som fortel oss at han skulle bli fødd i Betlehem. Slike ord som dette lærer oss at Bibelen er ei guddommeleg bok som me kan stola 100%  på.

For det andre: Han som vart fødd i Betlehem julenatt var Gud i eigen person. Korleis kunne eit lite barn ha sitt opphav frå gamal tid og vera ein herskar frå eldgamle dagar utan å vera Gud? Alle andre barn som blir fødde har nemleg berre ni månader bak seg, men denne gutepjokken hadde eit hav av tid i ryggen. Og når me les Daniels bok ser me fort at det er den evig unge Gud som er blir kalla den gamle av dagar. Jesus Kristus var altså Gud himself

Altså: Jesus er Gud. Punktum. Det finst ingen annan Gud enn han som openberrar seg i Jesus Kristus, og dei som ikkje trur på Jesus, trur ikkje på Gud i det heile tatt, om dei kallar seg muslimar, jødar, kristne, Jehovas vitner, hinduar eller buddhistar.

For det tredje: Jesus Messias er Israels rette og einaste konge. Så langt har ikkje Israels folk akseptert han som dette. Difor har det gått så gale for dei også opp gjennom historia. Men ein dag, om ikkje så lenge, vil dei ta han til hjarta og krona han til konge i liva sine, og då vil dei erfara at Han er deira og vår alles fred.

I Jesus Kristus vart Gud vår bror for å føra oss attende til seg sjølv. Me var alle tapt for Gud, overgjevne til djevelens herredøme og eit liv i synd og gudløyse. Men så kom Jesus inn i liva våre og "frelste oss frå alle våre synder, frå døden og djevelens makt, ikkje med gull og sølv", som Luther skriv i den vesle katekisma si, "men med sitt eige dyre blod og si skuldlause liding og død. Og dette gjorde han for at me skulle vera Hans eigne, leva under han i hans rike og tena han i evig rettferd, skuldløyse og sæla ". Men å bli frelst er ikkje berre å koma attende til Gud, det er også å koma attende til Israels born, las me i teksten vår. For å forstå dette må me spørja: Kva type menneske var Jesus? Han var ein israelitt, ein jøde, og han var konge over jødane. Me er altså frelste av ein israelitt, av ein jøde, og når me let oss frelsa, underlegg me oss Israels sanne konge og blir israelittar og jødar me også. Difor elskar og støttar kristne Israels folk og land. Vår frelse kjem jo frå jødane. 

Og Herren Jesus gjeter oss med ordet sitt. Mitt i ei turbulent verd let han oss bu hos seg, og der er me trygge. Menneska kan ta alt ifrå oss, og sjukdom, død og ulukke kan råka oss, men ingenting av dette kan ta Gud ifrå oss, eller riva oss ut av handa hans. I Kristus er me hans reine og vakre barn, og han held oss fast hos seg til me er trygt heime i himmelen. Du har mange synder på samvitet, og livet ditt ser ikkje direkte vakkert ut. Men i Kristus er du perfekt og heilt upåklageleg. Og er du døypt og trur du på Jesus, så ser Gud på deg som om du aldri har gjort ei einaste synd. Korleis kan han det? For syndene dine i all si gru vart tilrekna Jesus og lagt på han èin gong for alle. Dei knuste han på krossen, men dei heftar ikkje lenger ved deg. Gud ser difor på deg som om du skulle vore ein annan person enn den du er. Han ser på deg som om du skulle vore like perfekt som Jesus. Det er saka.

Jesu makt rekk til endane av jorda. Han sa det sjølv også: "Eg har fått all makt i himmel og på jord.." Difor skal evangeliet om riket forkynnast for alle menneske, slik at alle kan få gje si tilslutning til Jesus og bli borgarar av hans rike. Det er vårt privelegium og plikt å forkynna Jesu siger i verda, kalla menneska til omvending og tru og sørga for at alle folkeslag får høyra om han som er ein frelsar for alle. Det undrar meg at det er så mange kristne som ikkje let seg engasjera av Kristi verdsvide misjon og ikkje bryr seg om å vera med å oppfylla misjonsbefalinga. Korleis kan kristne bry seg katten om Frelsaren sine siste ord her på jord? Korleis kan me som får nyta Guds nåde kvar dag, ikkje unna alle den same retten og gleda? Eg fattar det ikkje. Rett og slett.  

Å Herre Jesus! Tenn oss i brann for deg og di store sak i verda. Lat oss ikkje nyta dine gåver utan at me ivrar for å dela dei med andre som treng dei like mykje som oss sjølve. For utan din nåde er me menneske fortapte i våre synder, og du har befalt oss om å forkynna di frelse for alle menneske, og me tillet oss å ikkje gjera det, fordi me har så mykja anna å gjera på. Å Herre, tilgje oss og snu oss rundt slik at me oppfører oss som sanne kristne og vigslar oss heilt til det å gjera deg og di makt kjent og gjeldande der me er, og til å tena deg i alle folkeslag. Miskunna deg over oss alle. Amen.

tirsdag 18. desember 2012

Den heilage vegen. Jesaja 35,8-10


8 Og der skal det vera ein veg,
          Den heilage vegen skal han kallast.
          På den skal ingen urein ferdast.
          Han skal vera der for dei.
          Ingen som går på vegen,
          sjølv ikkje dårar, skal gå seg vill.
        
   
9 Men der skal det ikkje vera noka løve,
          rovdyr skal ikkje gå på han,
          dei skal ikkje finnast meir.
          Men dei som er løyste ut, skal gå der,
        
   
10 dei som Herren har fria ut,
          skal venda attende.
          Dei kjem til Sion med jubel,
          med evig glede om si panne.
          Fryd og glede grip dei,
          sorg og sukk må flykta.


Den vegen som profeten snakkar om her er Jesus. Det er HAN som er vegen til Gud. Ingen kjem til Far utan gjennom han. Dersom du trur på Jesus, og tillitsfullt lever etter hans ord, då er du på Guds veg. Då kjem du til himmelen når du døyr. Elles ikkje.

Ingen ureine kan gå på denne vegen, ingen som ligg og veltar seg i synd og last er med i Jesu følgje. Skal me vera med han, må me leggja av oss syndene våre, ta eit oppgjer med allskens lureri, hor, brutalitet, mobbing, baktale, trollskap, gniarskap, løgn og fanteri, lat oss vaska av Jesus og stola på at hans rettferd gjeld for oss. Det  som er så utruleg flott med Jesus er at han tok alle desse syndene våre som sine, bar dei opp på krossen og døydde for dei. Difor blir me fullkome tilgjevne når me kjem til Gud ved Han, som det står i Bibelen. 

Å vera kristen er å ha samfunn med Jesus. Han er for oss, les me. Han levde for oss. Han døydde for oss, og han lever for oss i dag. Så lenge me held oss nær til han, er me trygge for alle slags farar, og me kan ikkje gå oss vill, for me går der Jesus går. På ein måte er me heime heile tida når me lever med Jesus, slik barn alltid er heime der foreldra er.

"Himmelen for meg, det er Jesus," syng me i ein barnesang. Når livet ein dag tek slutt, går me saman med Jesus inn gjennom himmelporten. Då er det slutt med all forfølging, strev, møye og smerte, og me blir kvitt vårt gamle syndige eg. Det blir ei stor endring. Men livsinnhaldet vert det same: Jesus Kristus. Då blir han berre enno større for oss. 

Det er ingen grunn til å sjå mørkt på ting og vera trist og tung til sinns. Nei, me er saman med Jesus på veg mot den aller beste framtid. Difor er det naturleg at me er glade og fegne. "Me har ei evig glede om vår panne", las me. Panna er senteret for tanke og medvit, og skal me ha Guds glede, må me tenkja rett, tenkja at me er Guds barn, at Jesus lever, at døden og synda er overvunnen og slike gode ting. Alt slikt er til å bli hjarteglad over. Saka er den: Når me grip gleda, så grip gleda oss, og sorg og sukk må berre fly. Dei har ikkje noko hos ein Herrens pilgrim å gjera. Ære vere Gud for hans useielege gåve. 

Kjære Jesus, du er det evige livet, og du er vegen til deg evige livet. Det er stort for oss å få lov å følgja deg, Gud, gjennom livet. Stort å få ha fellesskap med deg, vera arving til det evige livet og få lov å vera med å rekruttera nye medvandrarar og medarvingar. Hjelp oss å tenkja på deg kvar einaste dag slik at hjarto våre er fulle av glede og fryd, slik at me går med lette steg mot himmelen, og ikkje blir trøytte, motlause og kraftlause når livet går oss imot.







 

mandag 17. desember 2012

Maria og Elisabeth. Lukas 1,39-45


39 Nokre dagar etter drog Maria av stad og skunda seg opp i fjellbygdene, til den byen i Juda 40 der Sakarja budde. Der gjekk ho inn til Elisabet og helsa på henne. 41 Då Elisabet høyrde helsinga frå Maria, sparka barnet i magen hennar. Ho vart fylt av Den heilage ande 42 og ropa høgt: «Velsigna er du mellom kvinner, og velsigna er frukta i ditt morsliv. 43 Korleis kunne det henda meg at mor til Herren min kjem til meg? 44 For då lyden av helsinga di nådde øyret mitt, sparka barnet i magen min av fryd. 45 Ja, sæl er ho som trudde, for det Herren har sagt til henne, skal oppfyllast.»

Maria var i ein veldig spesiell situasjon. Ho var gravid utanfor ekteskap, og tenkte vel at mange i nærmiljøet ville ha vanskar med å tru at ho ikkje hadde vore saman med ein mann, og at barnet ho bar under hjarta sitt var Guds eigen Son. Difor skunda ho seg opp til Elisabet, den eldre slektningen sin, som budde i Judafjella ganske mange mil unna. Ho visste nok at Elisabet også bar på eit mirakelbarn, og tenkte at dersom det var nokon her i verda som ville tru på den fantastiske forteljinga hennar, så måtte det vera Elisabet og Sakarja. Når ting står på og blir vanskelege, er det godt å snakka med folk som trur på ein og har same referanseramma som ein har sjølv.
Maria vart godt motteken hos Elisabet og Sakarja. Ja, over all forventning. Det som skjedde var dette: Vesle Johannes i Elisabets mage reagerte spontant på Jesu nærvær. Han tok eit "gledehopp" då Maria kom inn. Han registrerte Jesus i si ånd. Og Elisabet vart fylt med Den heilage ande i same stunda, og begynte å tala profetisk om Maria som Herrens mor, og det barnet ho hadde i magen sin som Gud. Ein slik absurd tanke kan ikkje eit menneske avla hos seg sjølv. Det var ei guddommeleg openberring.

Dette er lærerikt. Alle som har Den heilage ande, elskar Jesus.  Ingen tvil om det. Men dei som er fylte av Anden, talar i tillegg gjerne profetisk til kvarandre, slik som Elisabeth og Maria gjorde det her i Lukas 1. I tillegg er dei prega av eit overskot av glede og frimot, og grip alle høver som melder seg til å leggja inn eit godt ord om Jesus for sine medmenneske.

Både Maria og Elisabet tilhøyrde den gamle pakta, men dei føregreip på mange vis den nye som kom med Jesus, han som betalte for alle våre synder med sitt blod og slik gjorde himmelen og Den heilage ande tilgjengeleg for alle menneske. Me lever i Andens tidsalder no då det å tala profetisk og be for sjuke skulle vore daglegdagse aktivitetar for alle kristne, noko som det på ingen måtar. Måtte det berre bli slik igjen. Då vil Guds kyrkje bli bygd opp både i kvalitet og kvantitet. 

Korleis kan det skje? Ved at me som truande menneske ryddar plass for Gud i liva våre, innrømmer vår åndelege fattigdom og går saman om å be om at det store underet skal skje. Så må me få ut alt i liva våre som gjer Anden sorg, alt som me fyller tankar og sinn med som ikkje har sitt opphav i himmelen, samt alle gode aktivitetar som tek så stor plass i liva våre at Gud nærast blir pressa opp i ein krok. Då vil det gode skje, for det i oss som me gjer tilgjengeleg for Gud, vil han fylla. Slik er han berre. Lukke til. 

Herre Jesus! Du kom til oss for å sona syndene våre, gje oss Den heilage ande og føra oss inn i nådepakta som kviler på deg og di gjerning for oss. Me takkar og ærar deg for ditt offer. Utan deg hadde me vore evig fortapte. Men me innrømmer for deg at me har fylt liva våre med mange ting som ikkje har sitt opphav i himmelen, og noko av det me rører ved tilhøyrer til og med djevelen. Tilgje oss våre synder, og reins oss frå alt som hindrar ditt verk i oss og mellom oss. Renn enno ein gong Anden din ut over oss,  slik at Han kan fylla kvart rom og kvar krok av liva våre, og me berre kan boltra oss i han dagen lang. Herre, miskunna deg over oss i ditt eige namn. Amen!


 

 

torsdag 13. desember 2012

"I god tru"

Mannskapet på det norske Herkulesflyet som styrta inn i Kebnekaise i sommar fekk ingen varsel om at dei var på feil kurs. I god tru moste dei inn i fjellveggen. På null tid var dei over i evigheten og sto framfor Gud. Så fort kan det gå.

Å vera "i god tru" kan vera skummelt. Dersom trua er bygd på feil realitetar, kan det føra folk ut i alvorelege problem, og i verste fall til døden.

Nokre seier at det spelar ikkje nokon rolle kva du trur på, berre du har noko å tru på. Ingen kan ta meir feil enn dei som snakkar slik. For dersom det du trur på ikkje held mål, eller enno verre, berre er eventyr og løgn, er du ille ute. Det kan gå skikkeleg gale for deg.

Nokre menneske seier: "Det eksisterer ingen Gud, ingen der oppe som kan hjelpa meg når livet blir vanskeleg, ingen som stilla meg til ansvar for korleis eg lever, og difor kan eg leva som eg vil."

Er dette sant? Nei, det er ikkje det. Sjølve samvitet ditt fortel at det finst ein Gud som tek deg på ramme alvor, og som ein dag skal døma deg etter det du har gjort og vore. Samvit betyr jo rett og slett at du veit noko samen med nokon andre, og kven er så den andre part? Kven er det som dømmer deg i ditt indre når du forgår deg? Kven er det som framkallar skam i deg? Ingen andre enn Gud sjølv. Og kvifor gjer han det? For å få deg til å innrømma feila dine. Då kan han, fordi Jesus døydde for syndene dine, frikjenna deg for all skuld og ta deg inn i sitt fellesskap.

Å vera menneske er noko eineståande. Me er dei einaste skapningane som vil ha meir enn mat, varme, sex og fellesskap med individ av eigen art, me er dei einaste som løftar oss over dei reint jordiske behova våre, og strekker oss mot noko som er større enn oss sjølve, mot sanning og venleik, mot kunnskap og klokskap, mot rettferd og godleik, ja, mot Gud sjølv, han som er opphav til alle ting og som vår kjære og beundringsverdige Far.

Å leva livet sitt i god tru som om Gud ikkje eksisterer, er dårskap. For den som lever utan Gud, døyr utan Gud og då vert æva også utan Gud. Det er ein stor tragedie. Må den aldri råka deg.


mandag 10. desember 2012

Guds klokskap



Jakob skriv i brevet sitt i kapittel 3: 13 Er nokon av dykk vis og vitug, då skal han syna det i gjerning, i eit rett liv som har vorte audmjukt gjennom visdom. 14 Men ber de bitter misunning og sjølvhevding i hjartet, då må de ikkje skryta og lyga mot sanninga. 15 Den slags visdom kjem ikkje ovanfrå, men er jordisk og sjeleleg, ja, demonisk. 16 For der misunning og sjølvhevding rår, der er det ugreie og alt det som vondt er. 17 Men visdomen ovanfrå er først og fremst rein. Dessutan elskar han fred og er forsonleg og føyeleg, rik på miskunn og gode frukter, upartisk og utan hykleri. 18 Rettferda er ei frukt som blir sådd i fred og veks fram for dei som skaper fred.

Bibelen snakkar mykje om visdom og klokskap. Salomos ordtøke handlar nesten berre om dette, og det kjem fram at den kloke er den som lever ut Guds kjærleik i kvardagen. Klokskap er å behandla alle menneske med kjærleik og respekt. Det handlar om å ta vare på folk, sei gode ting til dei og gjera gode ting for dei. Det handlar om å vera interessert og spørja om det er noko du kan bidra med i liva deira. 

Misunning og sjølvhevding er noko me alle kjenner til. Det bur latent i oss alle, og dersom dette får overtaket i liva våre, kan me koma til å skapa ugreie og alt som vondt er. Då må me ikkje lyga mot sanninga, men gå til Gud med syndene våre og sanna dei for han, og dersom det ikkje hjelper deg i kampen mot det vonde, går du og skriftar for den åndelege leiaren din og får han til å be for deg og bryta vondskapen si makt i sjela di.

Visdomen frå Gud er rein. Det handlar altså ikkje om å vera lur, men å vera god og ikkje-egoistisk i måten å leva på. Den kloke strekker seg langt og toler det utrulege av sine medmenneske. Strid og konfliktar er det meir enn nok av her i verda. Dersom Gud ikkje får prega oss med sin kjærleik, skal det så lite til før me kjenner oss trakka på og urettferdig behandla. Då gjer me fort èin av to ting: Anten går me til krig, eller så lukkar me ute frå liva våre og blir iskalde mot dei. Begge deler er demonisk. Det djevelen sin løysningsstrategi. 

Skal me derimot gå Guds veg, ber me Jesus om hjelp til å elska som han, og då syner han oss at han er like glad i dei som han er i oss, og at han bar deira synder på same måten som han bar våre. I han er me alle frelste søsken.

Så skal me tenkja på kor lite me bryr oss når andre menneske vert krenkte, og kor lite me let oss indignera av at andre vert behandla urettferdig, og så kan me skamma oss over det.

I kristendomen er det slik at me gjengjelder vondt med godt, at me aldri hemnar oss på skuldnarane våre, men tilgjev dei av hjarta. Men me skal me fynd og klem tala mot den urett som andre vert utsett for. Det er kyrkjelyden sitt profetiske kall i verda. Det er også Guds visdom.

søndag 2. desember 2012

Ungdomskjelda


   
 5 Han mettar ditt liv med det gode,
          du blir ung att som ørna.


Naturvitskapen vil prøva å få oss til å forstå oss sjølve som dyr. For ein bommert. For medan dyra er godt fornøgde med livet dersom dei har mat, drikke og varme, er det ikkje slik med oss menneske. For me er åndsindivid, og er ikkje fornøgde før me får metta sjela. Og det kan berre han som har skapt oss, nemleg Gud i himmelen. Det er berre hans kjærleik som kan tilfresstilla oss og gje oss ei kjensle av å vera komen i mål, vera heime om du vil.

Dersom ikkje Gud får metta oss med sin godleik, jaktar me stadig på nye ting, meir av alt, meir pengar, meir hus, meir kunnskap, meir sex, fleire opplevingar, meir underhaldning, fleire medaljar. Menneske utan Gud blir drivne av ein uro, av eit bedrag som seier at dersom eg no berre får litt meir, så blir eg fornøgd.  Men tørsten hungeren etter meir vert ikkje borte før ein kjem til Gud og let seg metta av hans godleik. Då treng du ikkje meir. 

Kyrkjefar Augustin som levde for 1600 år sidan i Nord-Afrika skriv i den berømte boka si "Confessiones": "Gud du har skapt meg til deg, og sjela i meg er uroleg i meg heilt til ho finn kvile i deg." 

Den same røynsla har millionvis av dagens menneske også gjort. I si jakt på noko dei ikkje heilt visste kva var, vart dei sjølve innhenta av Gud, for Gud er ein gjetar som leitar, og overrumpla av ein godleik dei ikkje ante eksisterte. Då slapp uroen taket, og dei kunne seia med Asaf i Salme 73: "Herre, når eg har deg, har eg ikkje lyst til noko på jorda." Eller som David uttrykte det i Salme 23: "Herren er min hyrding, eg manglar ingenting." 

Kva gjer Gud med oss når me kjem til han? Han fornyar oss, ja han gjer oss unge att, les me. Dette er utruleg oppmuntrande. Folk gjer alt mogeleg i våre dagar for å halda seg unge, og dei betalar milliardvis av kroner for å skjule alderdomen som kjem snikande. Men det er heilt unødvendig. Det er Gud som er ungdomskjelda. Han er evig ung til sinns, og den som fyller sinnet med Gud, blir som han i så måte. At kroppen blir eldre er ikkje mogeleg å hindra. Men dei som let seg fylla av Guds godleik, blir aldri gamle.

Paulus skriv: "Dersom nokon er i Kristus, er han ein ny skapning, det gamle er blitt borte, sjå, alt er blitt nytt." 2.Korintarbrev 5,17. Når eit menneske blir kristen, får det nye mål og eit nytt livsinnhald. Frå no av handlar det om å nyta godene i Guds rike, og jobba for at andre skal få del i dei same godene. Dette går ikkje i eiga menneskeleg kraft. Å leva med Gud og for Gud er overnaturlege saker, og me må få del i hans kraft dersom det skal fungera. Den får me hos Jesus. Han, som sjølv fekk denne krafta i dåpen, deler den med oss når me ber han om det. Han fyller alle døypte som trur med Anden, og når det skjer, får me ny oppdrift i liva våre, me blir som ørnar som flyt på vindane utan å anstrenga oss det minste. Me tener Gud i hans kraft og opplever merkelege resultat utan at me har strevd for det, og utan at me kan ta ære for det, like lite som ørna kan ta ære for den vinden som ber ho. 

Takk gode Gud og Far at du mettar oss med din godleik, og for at du gjenskaper og fornyar oss ved trua på Jesus slik at me blir som deg:  unge til sinns og kongelege i vår framtoning. Me er døypte til Kristus og tilhøyrer han, fyll oss med Anden slik at me denne dagen kan leva i hans kraft og flyta som staselege ørnar på dine vindar.

lørdag 1. desember 2012

Salme 103,4 og Torgeir Stensrud

 Torgeir Stensrud

"Han som frir livet ditt frå grava og kronar deg med miskunn og kjærleik."

Jesus har sigra over døden. Han sto opp, han lever og er midt mellom oss. Gud er slett ikkje fjern og kraftlaus. Nei, han er mektig nær og hjelper oss ut av den djupast naud når me kallar på han.

Den suksessrike offiseren, idrettsleiaren og forretningsmannen Torgeir Stensrud vart i 1993 og 2005 dømt til mange års fengsel for å ha svindla norske bankar for 1,2 milliardar kroner  i den såkalla Finance Credit saka. I kveld sto han fram på NRK-TV og fortalde om livet etter arrestasjon og soning.  Me kan trygt seia at han var i den djupe grava. Han var uendeleg langt nede psykisk, og var faktisk på veg til å døy fysisk pga overvekt.

Men under ei julegudsteneste i Oslo fengsel greip Gud inn. Han kom til han med håp, og med eit klårt uttrykt oppdrag om å bringa håpet vidare til dei andre innsette. I dag jobbar han i Kirkens bymisjon og brukar all si tid og kraft på å hjelpa kriminelle menneske på rett spor. Han gjev dei fellesskap og dei får tilbake trua på at det går an å leva sant dersom ein verkeleg vil det.

Stensrud er ein av mange som har opplevd å bli fridd ut frå grava. Nokre har vore djupt inne i rus, andre i økonomisk bedrageri, og atter andre i seksuell utruskap, løgn og fanteri. Men alle som ropar til Gud og er villig til å ta eit oppgjer med synda, får hjelp og opplever utfriing, og det som meir er: dei vert krona med miskunn og kjærleik.

Torgeir Stensrup sa at han før berre levde for å bli rikare, men at han i den tida ikkje forsto seg på dei verkelege verdiane. No hadde han funne dei i det å formidla godleik og hjelp inn i andre sine liv.

Gud er fantastisk. Han ikkje berre tilgjev og reinsar oss for synd, i tillegg fyller han oss med miskunn og kjærleik slik at me begynner å leva for andre og ikkje lenger for oss sjølve. Det er berre heilt konge.

Takk Jesus for at du bøyer deg ned og frir oss ut når me er fanga i synd og elendighet. Ingen som kjem til deg blir bortviste. Du tilgjev alle som ber om det, gjev oss ein ny start og eit nytt liv der det gode vinn over oss og me får oppleva dagleg siger over det vonde. Du kronar oss med miskunn og kjærleik, fyller oss med medkjensle for dei lidande og med kraft til å hjelpa. Lova vere ditt namn. Amen.

torsdag 29. november 2012

Herren byggjer Jerusalem til tonen av lovsong. Salme 147,1-3

Halleluja!
          Det er godt å spela for vår Gud,
          det er herleg, det er rett å syngja lovsong.
      
   
 2 Herren byggjer Jerusalem
          og samlar Israels spreidde folk.
      
   
 3 Han lækjer dei som har eit sundbrote hjarte,
          og bind om såra deira.


Når salmisten her seier at det er godt, herleg og rett å spela og syngja for Gud, må det bety at det må vera både lite lurt og direkte feil å ikkje gjera det.  Me vil så gjerne gjera det som er godt og rett, ikkje sant? Og me vil så gjerne erfara Guds herlegdom.  Då skal du vita: Når du lovsyng Gud, gjer du det rette, og lovsongen fører deg inn i Guds nærvær. Der er det herleg å vera. Lovsongen byggjer opp trua di, bringer Gud når til deg og gjer deg til ein positivt menneske som Guds kraft og liv strøymer ut frå.

Det er så mykje klaging og syting mellom folk. Det er så lett å finna feil hos andre. Dei einaste feila som er vanskelege å få auga på er våre eigne. Men når me prisar Herren, blir me meir merksame og vare på våre eigne feil enn på andre sine, og me begynner å sørga over oss sjølv og lengta og higa etter meir av det som er av Gud, og det er ei sorg og ein lengt etter hans hjarta.

Når Gud i vår tid restituerer lovsongen i si kyrkje, er det for å få oss som trur på rett kurs, førebu oss på himmelen, og for at Han skal få rom til å gjera det som er naudsynt i denne siste tida for å kverka djevelen og fylla himmelen med frelste syndarar.

Når Guds folk lever i lovsong, byggjer Gud Jerusalem, og han samlar Israels spreidde folk. I våre dagar skjer det bokstaveleg ved at han samlar jødefolket i Israel med Jerusalem som hovudstad. Jerusalem er Jesu eigen by, og når han kjem attende, skal han setja føtene sine på Oljeberget, og han skal han regjera verda frå Jerusalem i tusen år.

Men i våre dagar byggjer han også kyrkja si over heile verda med rekordfart, og samlar frelste menneske frå alle folk og nasjonar i den. Lovsongen fremjar rett og slett Guds verk i verda, og dersom du ønskjer å bidra til at nye menneske kjem til tru og lærer seg å elska Jesus, Guds Son, skal du læra deg å lova og takka han kvar einaste dag.

Og så til slutt: Når me lovar Gud, kjem han og lækjer dei av oss som har sundbrotne hjarto. Det spelar ingen rolle kva grunnen er til at liva våre vart knuste, for Gud er ein nådig Gud som har ei enorm medkjensle med sine skada barn, og han tek oss på fanget og steller godt med oss når me kjem og overgjev oss med alt vårt til han.

Far i himmelen! Me vil lova og takka deg så lenge me lever og er til, og i himmelen vil me utfalda oss i lovsong og dans, utan den minste skamkjensle,  gjennom alle æver. Fyll oss med Anden slik at me, som dei første kristne, kan lova og prisa deg med ord som du gjev oss. Me takkar deg for alle menneske som i dag kjem inn i ditt rike og i di kyrkje. Gjer dei faste i trua, læk alle deira sår og lær dei å lovsynga og takka deg under alle tilhøve. Ta godt vare på det jødiske folket, samla dei i ditt land og gje dei frelse, fred og lækjedom ved trua på Jesus Messias. Amen!"

onsdag 28. november 2012

Du må bestemma deg for å lovsynga Herren, Salme 145,1-2

 א Eg vil opphøgja deg, min Gud og konge,
          og velsigna namnet ditt til evig tid.

 
   
 2 ב Eg vil velsigna deg kvar dag
          og lovsyngja namnet ditt til evig tid


Det første David seier her at han vil opphøgja Gud og æra han som konge. Det er noko han rett og slett berre bestemmer seg for. I vers 2 held han fram med å skriva: Eg vil velsigna deg KVAR DAG. Han kan sjølvsagt ikkje vita korleis dagane framover vil bli, lette eller vanskelege. Alle folk har alle slags dagar. Men det som Gud vil læra oss her er at når det gjeld korleis me skal omgåast den gode Gud, spelar det ingen rolle om du har det lett eller vanskeleg, om me er i godt eller dårleg humør. Å lovsynga Gud er ei teneste me har som kristne, og jobben må me gjera om me er glade eller triste, om det er motvind eller medvind. Lat oss ta eit enkelt døme. Posten har eit motto som lyder slik: "Posten skal fram!" Det spelar ingen rolle korleis postbodet har det med seg sjølv, han eller ho skal levera utan å ta omsyn til sitt eige humør. Slik er det me oss også. Å vera kristen er å tena Gud med lovsong og tilbeding, og me leverer kvar dag utan å ta omsyn til korleis me har det med oss sjølve. Det vedkjem eigentleg ikkje saka. 

Det er så lett å bli subjektiv i måten me utøver kristentrua på. Me gjer ting når me føler for det, anten det gjeld å tilbe Gud, lesa i Bibelen, be for folk, gjer rett og godt eller dela evangeliet med dei fortapte. 

Me må bort frå denne måten å leva på og bli meir pliktorienterte. Eg har høyrt mykje nedsetjande om det å vera pliktorientert. Det er blitt identifisert som ein ytre gudsdyrking, altså noko hyklerisk og verdilaust. Men det trur eg ingenting på. Snarare tvert om. Dersom me lærer oss gode vanar og klarar å gjennomføra det rette uansett om me føler for det eller ikkje, vil me etter kvart føla meir og meir for det. Det går ein veg frå ytre aktivitet til indre engasjement. Du får ikkje varme på ei kokeplate før du skrur henne på. Difor er eg glad for at David berre bestemte seg for å lova, takka og velsigna Herren kvar dag, og det har eg gjort også, og det fungerer. 

"Eg lovar og takkar deg, Gud, og eg velsignar ditt namn, min gode Skapar og kjærlege Far. Eg elskar deg, og eg elskar å bli elska av deg. Din godleik som strøymer mot meg gjennom Jesus Kristus, og ingenting kan skilja meg frå din kjærleik i Han. I han har du gjeve meg full forløysing for alle mine synder, barnekår hos deg og evig liv. Kvar dag vil eg lova deg. Frå eg står opp om morgonen til eg legg meg om kvelden, skal dine songar tona i sinnet mitt og vera på mine lipper."

tirsdag 27. november 2012

Tilgjeving og lækjedom

I sist innlegg skreiv eg om Gud som ein Gud som tilgjev all vår skuld og lælkjer all vår sjukdom.
Det er eit herleg evangelium.

I dag vil eg at me skal sjå litt nærare på høve mellom tilgjeving og lækjedom.

For det første: Det går fint an å vera sjuk og tilgitt, og det går fint an å vera frisk og fortapt.

Tilgjeving og god helse er to separate velsigningar frå Guds hand.

Jesus demonstrerte dette tydeleg og klårt på den lamme mannen som vart firt ned frå taket og inn i huset der Jesus var. Det første han sa til den lamme mannen var: "Syndene dine er tilgjevne!" Det kan bety to ting: At mannen alt var frelst, og at Jesus berre stadfesta dette for han, eller at Jesus tilsa han tilgjeving der og då, slik som dei skriftlærde tolka det. Men uansett, i begge tilfella var mannen tilgjeven før han vart lækt, og han må ha vore tilgjeven og lam på same tid om det enn varte kort eller lenge. Dei eine kom ikkje som ei automatisk frukt av det andre. Det var to separate velsigningar.

Det seier seg jo sjølv at det må vera slik. Elles ville jo ikkje kristne ha døydd. Alle kristne er tilgjevne av Gud, og alle kristne døyr til slutt av ein eller annan sjukdom eller veikskap. Og det finst tusenvis av menneske som ikkje er frelst, men som lever gode og lange liv lite plaga av vanhelse. Dei er rikeleg velsigna av Gud, men forstår ikkje at Guds godleik driv dei til omvending og vil ikkje gje han ære for dei gåvene han gjev dei. Difor endar det med å dei sjølve må smaka evig vanære.

Jesus møtte ein gong 10 spedalske som ønskte at han skulle lækja dei, og han bad dei om å gå å syna seg for prestane. På vegen vart dei alle lækte. Èin av dei sprang då attende til Jesus for å takka han for gåva, og han var ein samaritan, altså ein ikkje-jøde, ein palestiner. Meisteren undra seg over dette, og han spurde samaritanen: "Vart ikkje alle lækte?" "Jo," svara han. "Men kor er då dei andre ni?" spurde Jesus, og så venda han seg til mannen og sa: "Trua di har frelst deg."

Samaritanen fekk del i Guds frelse fordi han gav Gud ære for lækjedomen. Slik vil alle få del i Guds tilgjeving dersom dei takkar og ærar Gud for alle goder han gjev anten det er lækjedom eller ei stabil god helse. Dei som gløymer å takka og æra Gud for dei fysiske og timelege godene, går også glipp av den største og viktigaste av alle goder som er Guds tilgjeving.

Den som vert lækt, får i beste fall eit forlenga liv.
Den som vert tilgjeven, får eit evig liv.


torsdag 22. november 2012

Gud tilgjev og lækjer


"Han som tilgjev all di skuld og lækjer all din sjukdom"

Det skulle ikkje vera nokon tvil: Det er inga som helst fordøming for den som er i Kristus Jesus. Har du akseptert han som din Herre og Frelsar, er du 100% tilgjeven utansett korleis du føler deg. For saka er den at både du og eg kjenner på mykje synd i sjelene våre. Det er til å bli ganske matt av. Men alt dette er tilgjeve så lenge me trur på Jesus. Han dekkar over heile skiten. Er det ikkje oppmuntrande? Det er ein slik frelsar me alle treng. Den heilage Gud ser ikkje eit fnugg av den synda som Jesus har soge til seg, døydd for, bore med seg opp på krossen og betalt for. I Jesus og hans blod er det ei fullkomen tilgjeving for det alt saman. Difor er munnen vår full av lovsong til han. Så lenge du trur på Jesus er du i han, og då går du ikkje ut og inn av tilgjevinga. Jesus gjeld for deg natt og dag, om nettene og dagane er gode eller dårlege. Det spelar inga rolle. Du er perfekt for Gud. 

Så var det dette med sjukdomane våre då. Korleis kan det ha seg at David så frimodig forkynner at Gud lækjer alle våre sjukdomar når han veit at sjukdom råkar alle, og at døden ventar på oss i kulissane.

For det første: Det er ingen tvil: Jesus lækte all vanhelsa hos folket. Det var eit teikn på at Guds rike var kome nær. Vel, seinare døydde dei heile gjengen, men dei hadde blitt rørt ved av himmelens kraft og den himmelske røyndomen, og dei tvilte vel kanskje aldri meir på at dei var elska av Gud. Dei siste to vekene har elevar ved Veien bibelskule vore på teamtur i Alta. Desse ungdomane er jo så frimodige i det å be for sjuke, og her er eit vitnemål frå ein som vart rørt ved av Gud, Kristoffer frå Alta skriv på bloggen sin (karjalainen.blogg.no)

Hei,har akkurat kommet hjem fra skolen og tror jeg skal ta meg en liten jesus powernap!
Haha, neida..men jeg vet ikke helt hva jeg skal tro! Her om dagen skjedde noe helt sykt, det kom noen ungdommer fra en bibelskole på kom.inn og de skulle "Lese" meg gjennom gud... Og de sa ting som f*en meg ikke går ann å google om meg! De sa masse som stemte med livet mitt for tiden, og da var det sånne helt spessielle ting!   Jeg har f,eks ikke hatt det så lett i det siste og plutselig sier de akkurat de tankene jeg hadde...Det går ikke ann å forklare, men dagen etter bestemte jeg meg for å bli bedt for! Jeg var helt satt ut! De hadde liksom aldri møtt meg før..
Så hadde jeg da gått hele dagen med en smerte som ikke ville gå vekk, så sa jeg det til en som er ultra kristen der og hun spurte meg pent om hun skulle be for den...Så jeg sa ja, og hun tok tak i armen min...jeg kjente en rar varme og når jeg gikk ut av døren all "smerten" plutselig borte...!
Så jeg vet ikke hva jeg tror på? Det var så ekte og hun dama kan ikke bare se på trynet mitt og si sånne ting?? Men jeg tror jo mest på de andre teoriene om hvordan jorda ble skapt.. Men dette som skjedde gjorde at jeg fikk ett helt nytt syn på det! Og det beste var at det var 3 andre venner av meg til stede da..Og de fikk helt sjokk!

Slike vitnemål er så inspirerande å lesa, og det gjev oss eldre ein ny frimodighet til å gå  i gong og be for sjuke i større grad enn det me har vore vane med. 

Når me opplever at Gud er ein nærværande Gud som gjer under mellom oss, blir ikkje dei filosofiske spørsmåla om kvifor ikkje alle blir friske når me ber så interessante. Me veit at me er elska av Gud, at han bryr seg, at han kan lækja oss på ein blunk om han vil, og at når me blir friske, er det Gud som har gjort det anten det skjer slik eller slik. Me berre ærar han for full hals anten me er sjuke eller friske. For i han er me både tilgjevne og lækte, og framtida er vår. Ein dag skal me bli både syndfrie og totalt lækte og udøyelege. Det blir stas.

Lova vere du Jesus, vår frelsar og lækjar. Du er er nær hos oss i dag for å gleda oss med din kjærleik og hjelpa oss med din visdom og di kraft. Eg ber no for alle som lyttar til denne andakten som er plaga av sjukdom: Lat di gode lækjande kraft koma over dei og omslutta dei. Gje dei styrke og lækjedom for kropp og sjel. Men mest av alt: Fyll hjarta og munn med lovsang og glede uansett korleis livssituasjonen er.