Forbod mot konvertering og "konverteringsterapi"

Tysdag 12. desember vedtok Stortinget forbod mot konverteringsterapi. I den samanheng har eg gjort meg nokre tankar. 

I dei fleste muslimske land i verda er det forbode å påverka innbyggjarane med tanke på å få dei til å konvertera til ei anna tru. I tillegg har 11 delstatar i India også innført slike lover for å verna hinduar mot å bli eksponert for t.d. kristen forkynning.

I Iran, Saudi Arabia og Egypt er det faktisk forbode for muslimar å byta tru i det heile tatt, så sant du ikkje byter frå t.d. kristendomen til islam. Det blir sagt at det uansett er umogeleg for ein muslim å byta tru. Dei som ønskjer det, ønskjer det eigentleg ikkje. Det er berre utsette for mentale overgrep.

Desse antikonverteringslovene er naturlegvis i strid med artikkel 18 i Menneskerettsfråsegna, men denne fråsegna er det opp til kvarte enkelt land å handheva. Ingen totalitære statar bryr dei seg nemneverdig menneskerettane.

I Noreg har me no fått forbod mot det som vert kalla konverteringsterapi. Dette forbodet liknar på dei lovene som er omtalt ovanfor, men handlar om kjønn og seksualitet, og ikkje direkte om tru og religion. Men tru og religion blandar seg inn i alle livsområde, også det som handlar om seksualitet, og dermed vil nok den nye lova i Noreg også påverka trusfridomen.

Det er brei semje i Stortinget om at skeive skal ha rett til ikkje å bli utsett for påverknad med tanke på å endra legning eller åtferd. Dette er slik fordi Stortinget meiner det ikkje er trong for endring, og fordi det meiner at endring uansett er umogeleg. Dei som ønskjer endring, ønskjer det eigentleg ikkje. Dei er berre utsette for mentale overgrep.

Men dersom heteroseksuelle ønskjer å bli homoseksuelle, og få hjelp med det, vil dette ikkje råkast av lova. Grunnen er grei. Dei som ønskjer slik hjelp er i røynda homoseksuelle, dei har berre ikkje «kome ut av skapet» enno, og då er det jo ikkje konvertering, jmf boka «Homo» av Anette Trettebergstuen og Bård Nylund (2017)

Den nye lova legg ned forbod mot alle forsøk på å få skeive menneske å endra seksuell åtferd og identitet. Men no er det slik at kristen forkynning alltid har konvertering som mål. Bibelen snakkar om at menneska treng å venda om frå syndene sine for å oppnå tilgjeving og evig frelse, og det gjeld også frå homoseksuelle handlingar. Konvertering er rett og slett ein hovudsak i kristendomen.  

Det blir spennande framover å sjå korleis politi og domstolar vil handheva  den nye lova. Kultur og likestillingsministeren forsikrar om at lova ikkje råkar kristen forkynning. Men det er det faktisk ikkje ho som bestemmer. Det er domstolane sitt privilegium å tolka lovene.

Tankar på ein fridomsdag

I dag feirar me at  det er 70 år sidan Noreg i 1945 vart frigjort frå fem år med tysk okkupasjon. 8.mai  var det elleville gledesscenar i bygd og by, og folket gav fritt utløp for sterke kjensler desse maidagane.  

Nasjonal fridom og nasjonalt sjølvstende er store verdiar som me må ta godt vare på. Mange av verdas folk kan i dag ikkje ein gong drøyma om dette. 

Men nasjonal fridom garanterer eigentleg ingenting. Det veit alle som lever under diktaturet. Og dei er det mange av. Dersom ikkje fridomen vert kopla saman med rettferd, er han ein illusjon. Og for å illustrera dette kan me dra fram Nord-Korea, ein sjølvstendig nasjon der menneskerettane kvar dag vert brotne og all opposisjon og religiøs aktivitet vert straffa med livstidsfengsel, arbeidsleirar eller døden. Dette ser me langt på veg også er tilfelle i Eritrea, Saudi Arabia, Pakistan og Iran, for å nemna nokon av dei verste undertrykkingsregima på jorda, om enn Nord-Korea tronar på ein suveren førsteplass. 

Men i Noreg nyt me godt både av nasjonalt sjølvstende og retten til å tru, meina, skriva og sei kva me vil. Alt er nok slett ikkje på stell. Det finst ein klår vilje til einsretting frå mange politikarar i dette landet også, og det er tradisjon for staten å bruka pengevåpenet til å oppnå slike mål, men me kan likevel ikkje samanlikna oss med dei store stygge ulvane der ute. 

Men korkje nasjonal, politisk eller religiøs fridom er det me menneske treng mest av alt. I Evinfengslet  i Teheran sit Farshid Fathi. Han er pastor, og sonar ein dom på seks års fengsel for å ha konvertert til kristen tru og forsøkt å påverka andre til det same. Det Evinfengslet tilbyr er ikkje rare greiene. Det handlar om mykje tortur, svolt, sjukdom, lus og unemnelege ting. Med til bilete høyrer det at fangane må kjøpa den simple maten dei vert tilbydd. Akkurat no ligg han forresten på sjukehus etter å ha blitt rundbanka av iranske tryggingsstyrkar som den 17.april storma inn i fengslet for å setja ein skikkeleg støkk i desse stakkars vergelause menneska. Men midt i trengslene skriv Fathi om ein indre fridom og glede som ingen kan frårøva han, og det er fridomen i Jesus Kristus. 

For sanninga er: Utanom samfunnet med Jesus Kristus er det ingen fridom for oss menneske. Om me enn lever i eit fritt land der menneskerettsfråsegna vert respektert, er alle som ikkje trur på Jesus slavar under synda og underlagt djevelens tyranni, og på veg mot den same evige og uavvendelege domen som Gud har felt over djevelen og hans englar. 

Den sanne fridomen til i Guds kjærleik. Det er når denne kjærleiken blir aust ut i hjarta ditt ved Den heilage ande, at di vert eit fritt menneske. Du blir tilgjeven av Gud og djevelen må sleppa taket i deg. Då kan mange ting skje i livet ditt. Men du er og blir fri, og når du vert innhenta av døden, døyr du ikkje, men går inn til Gud. Då er du heime og kan aldri meir oppleva ufridom av noko slag.