Tomas, den store bekjennaren

Apostelen Tomar er ganske urettferdig  vorten kalla  "tvilaren Tomas". For Tomas tvilte berre ei veke. Det er kort tid.  Då møtte han Jesus personleg og vart overtydd om at Jesus lever, og han bar fram den sterkaste bekjennelsen til Jesus eit menneske kan ta i sin munn: "Min Herre og min Gud."  Lytt til dagens tale i Kristkyrkja på Stord. Teksten er Johannes 20,24 ff. Nokre fann Gud i denne talen.

http://www.mediafire.com/?hbnyo16v2buguy7

Overflod av liv og glede

Du lærer meg livsens veg,
          hos deg er glede i overflod,
          fagnad utan ende ved di høgre hand.
Salme 16,11

Herren lærer oss livsens veg. Den heiter Jesus. "Eg er vegen, sanninga og livet, ingen kjem til Far utan gjennom meg" sa han.

Det er berre to alternativ: Anten var Jesus heilt ute å kjøra når det gjeld sjølvbilete og slikt, eller så snakka han sant.

Når me les forteljinga om Jesus, så står han fram som eit ytterst klokt, empatisk og omsorgsfullt menneske. Han verkar ikkje mentalt sjuk og hadde ingen tegn på personlegdomsforstyrring. Han hadde ingen trong for beundring og hyllest. Han delte livet sitt med folk, auste vederlagsfritt ut av ressursane sine, lækte dei sjuke, forløyste dei bundne, tilgav syndarar og gav folk nytt mot og ny lyst på livet. Han var Gud midt i mellom oss, og dei som sto han nær kjende alltid denne styrken og gleda som strøymde ut frå han.

Dette er det livet han inviterer oss til å leva. Me får respondera positivt på hans invitasjon til fellesskap, stå han nært og erfara den overflod av glede som kjem frå han.

Her er ei morgonbøn frå ei bok som heiter Carmina Gadelica, sitert på den flotte nettsida www.faithandworship.com

Takk, Gud, for at eg i dag får stå opp
til sjølve Livet.
Må denne dagen bli til ære for deg, Gud,
og for mi eiga sjel.
Store Gud, støtt og styrk meg
med di miskunn.
Slik som eg kler kroppen min med ull
må du dekka sjela mi med skuggen av vengene dine.
Hjelp meg å halda meg unna all synd
og dei tinga som påverkar meg til synd.
Og må all forvirring bli borte frå sjela mi
som når skodda lettar og sprikk opp over åskammen.

"Som Faderen har sendt meg, sender eg dykk!"

Jesus kom til disiplane 1. påskedag, ikkje berre for å setja mot i dei, men for å senda dei ut på eit farefullt oppdrag. Dei skulle vinna verda for Kristus. Ikkje noko mindre.

Då Jesus vart sendt til jorda, var det ingen veg attende for han. Det var det heller ikkje for Jesu vener. Dei vart sende ut i verda utan returbillett, for å tena dei menneska som Jesus hadde gjeve livet sitt for. Misjon handlar om attreising av Guds ære og rett i verda og evig frelse for menneska. Det er svære ting.

Jesus hadde fullført frelsesverket for alle menneske. Då Far reiste han opp frå dei døde, fekk frelsesverket himmelsk godkjenning. Det var tilstrekkeleg for alle menneske til alle tider. Difor sende Jesus disiplane sine ut til alle nasjonar for å proklamera sigeren over synda, døden og djevelen, og innlemma menneska i Guds familie.

Ingen blir sendt av Gud til menneska for å herska, men for å tena. Ikkje for å bli rike, men for å gjera andre rike, ikkje for å sikra liva sine, men om naudsynt å ofra seg. Alle disiplane, så nær som Johannes, leid martyrdøden. Det var med livet som innsats. Dei visste det. Jesus hadde sagt: "Sæle er de når dei forfølgjer dykk ogpå alle måtar  talar vondt om dykk." Og vidare: "Ve dykk om alle talar vel om dykk."

Misjon  er ein kamp mellom lys og mørkret, mellom Gud og Satan, mellom død og liv. Det går ikkje stille for seg. Djevelen bråkar fælt når kristne proklamerer Jesus som konge og som einaste veg til Gud.

Gjennom Johannes 20,19-23 er alle Jesu truande vener sendte til verda. Me har ingen returbillett. Liva våre er totalt vigde til å tena våre medmenneske med Jesu Kristi evangelium i Den heilage andens kraft.

Jesus pusta på dei og sa: "Ta imot Den heilage ande". Det var forretten på det som kom pinsedag. Når Jesus gjev oss eit oppdrag, utrustar han oss med himmelsk kraft til å fullføra oppdraget. Det skal me få rekna med.

"Om kvelden var dei alle samla"

Om kvelden 1. påskedag var alle læresveinane samla. Då kom Jesus og sto midt mellom dei og sa: "Fred vere med dykk!" Så synte han dei hendene og føtene sine. Dei bar merker etter naglar.

Fred er ikkje først og fremst ei kjensle, men ein tilstand. På krossen etablerte Jesus ein fred mellom oss og Gud. Me kan seia at han "sat på begge side av bordet", og skreiv under fredsavtalen med sitt eige blod. Freden er eit faktum. Det spelar ingen rolle kva du føler. Freden er urokkeleg grunnfesta i Jesus, ikkje i kjenslene dine.

Då læresveinane såg Jesus og såra han bar og høyrde helsinga hans, må dei ha tenkt på Jesaja 53 der det står: "Straffa låg på han forat me skulle ha fred, og ved hans sår har me fått lækjedom."

Eg vil at du skal merka deg at den siste setninga står i perfektum. Det står IKKJE at me gjennom hans sår SKAL FÅ lækjedom, men at me gjennom hans sår HAR FÅTT lækjedom.

Så skal du ikkje trygla å be om lækjedom, men takka for at den har du fått gjennom Jesus Kristus. Du skal, som Gud, sjå deg sjølv i Jesus Kristus som fullkomen rein, fri, sunn og frisk.

Den fullkomne forløysinga av kropp og sjel høyrer framtida til, men me lever i underets tid, og i Guds kyrkje flyttar litt av framtida inn i notida.

Merk deg dette: Jesus kom då dei alle var samla. Det er lurt å vera der Guds barn samlar seg, for der dukkar Jesus opp. Difor bør ingen halda seg borte frå gudstenester og møter av ymse slag. Då går ein glipp av det beste. Og ingen bør leva menighetslaus. Det er heilt imot Guds råd og plan.