Kva inneber det å fullføra det kristne misjonsoppdraget?

Jesus fullførte frelsesverket.
Han kallar disiplane sine til å fullføra misjonsoppdraget, og dei overgav det i si tid til sine disiplar.

Men kva var oppdraget, og når er det fullført?
Dette er  eit viktig spørsmål. For kan me tenkja oss at Jesus kan koma att før jobben er gjort?
Det kan eg vanskeleg sjå.

Han sa: "Dette evangeliet om riket skal forkynnast som eit vitnemål for alle folkeslag, så skal enden koma."

Kva betyr det?

Me må forstå ordet i lys av den misjonsbefalinga han gav disiplane sine før han vart teken opp til himmelen: "Gå ut og gjer alle folkeslag til mine læresveinar...."

Då må me forstå sakene slik: Evangeliet om riket er forkynt som eit vitnemål for alle folkeslag når alle folkeslag er disipplegjort!" Er ikkje det logisk?

Joshuaproject.net fokuserer på unådde, minimalt nådde, overfladisk nådde og nådde folkeslag. Eit nådd folkeslag har meir enn 2% kristne, og av desse er meir enn 5% evangeliske.

Men er eit folk disippelgjort når det er nådd? Det er nok tvilsamt. Det norske folket er nådd, men slett ikkje disippelgjort.

Korleis ser du ut når eit folk er disippelgjort? Då seg eg for meg at Jesus vert trudd, æra og elska av majoriteten i samfunnet, og i særleg grad av folket sine leiarar. I eit slikt folk vil Guds ord ha avgjerande innflytelse på alle samfunnsområder som politikk, juss, økonomi, pedagogikk, all type kunst og kultur, utdanning og media.

Kan me tenkja oss at det var dette Jesus tenkte på då han gav misjonsbefalinga? Eg trur det, og når eg tenkjer meg om, har eg møtt desse tankane før både hos Loren Cunningham  (mannen bak Ungdom i Oppdrag) og Bill Bright (mannen bak Jesusfilmen og Campus Crusade for Chirst).

Korleis disippelgjera ein nasjon? Ved å disippelgjera individa i nasjonen.
Når er eit individ disippelgjort? Når vedkomande kjenner Jesus, trur på han, elskar og tilber han som Frelsar og Herre, følgjer han i alle ting og med iver deler evangeliet med sine medmenneske og disippelgjer dei han/ho vinn for Gud. Det er noko heilhjarta over ein disippel. Men han/ho opererer aldri åleine, alltid i team, og det tek me opp i neste bloggartikkel her.

Misjon I

41% av verdas befolkning har aldri høyrt om Jesus. Tenk det: For omlag 2000 år sidan gav Jesus kyrkja oppdraget om å disippelgjera alle folkeslag, er 41%, nesten halvparten av verdas befolkning, framleis heilt uberørte av evangeliet. Og slik har det vore i mange år. Noko må ha gått veldig galt.

Oppdraget er tydeleg, og like tydeleg er det at oppdraget på langt nær er fullført.

Me kan spørja kvifor ikkje jobben for lengst er ferdigstilt. Det burde han ha vore. Svaret er: Ingen kan vinna disiplar utan sjølv å vera disippelgjort. Når er eit menneske disippelgjort? Når det begynner å vinna nye menneske for Jesus Kristus, og når det begynner å disippelgjera dei han/ho har vunne.

Jesus hadde disiplar som han lærte opp i disippelgjering. Men denne arbeidsmetoden gjekk kyrkja bort frå, uvisst av kva grunn, og resultatet vart stagnasjon og mange stader tilbakegang.

Apostelen Paulus lærer oss kva disippelskap er når han skriv til Timoteus: "Det du har teke imot frå meg i nærvær av mange vitner, gje det vidare til trufaste menneske som også er i stand til å læra andre."

Paulus - Timoteus - trufaste menneske - andre.

Evangeliet og Bibelens lærdomar skal formdilast frå person til person, frå hjarta til hjarta, ikkje som teoretisk kunnskap, men ei opplæring der det teoretisk og praktiske går hand i hand. Slik gjorde profetane, Jesus, apostlane og kyrkjefedrane dette.

Når gjekk arbeidsmetoden i gløymeoka? Det veit eg ikkje heilt, men kanskje då kyrkja innførte eit profesjonelt presteskap som skulle fungera som mellommenn mellom Gud og dei truande. Det er ingen tvil om at dette trekket passiviserte og umyndiggjorde vanlege kristne, og kristendomen tapte krafta si.

Mentorskap og disippelskap

Alle erfarne kristne bør stilla liva sine til disposisjon for nye kristne for å læra dei å leva fruktbare kristenliv.

Jesus sa til disiplane sine då han kalla dei: "Følg meg, så skal eg gjera dykk til menneskefiskarar."

Jesus var mentor for mange. Først dei 12 apostlane, så for 58 andre som stod  han så pass nær at dei på eit gjeve tidspunkt vart sendt ut saman med dei 12 for å forkynna evangeliet for folk som budde i landsbyane i Israel. Dei kom glade tilbake og fortalde henrykt om under og teikn som dei hadde vore vitne til, og om store sigrar dei hadde vunne. Det må ha vore fantastisk å ha Jesus som mentor.

Men me står ikkje i ein dårlegare situasjon enn desse 70. Tvert om. For me har Den heilage ande, og Jesus sa: "Det er ein fordel for dykk at eg går bort, for dersom eg ikkje går bort, kjem ikkje talsmannen til dykk, og når han kjem, skal han læra dykk alle ting, og minna dykk om alt eg har sagt dykk."

Gud er vårt førebilete, skriv Paulus i Efesarbrevet. Slik han jobbar, slik jobbar me. Og dersom Guds mønster er mentorskap og disippelskap, då skal det også vera vårt mønster, vår modell. Og når sant skal seiast: Det er den suverent beste arbeidsmetoden.

Det er ein sjølvsagt ting at du kan ikkje føra andre inn i noko du ikkje lever i sjølv. Dersom du har mange år på baken som kristen, men ikkje lever eit fruktbart kristenliv, må det koma til ein endring i livet ditt før du kan bli mentor for andre.  Då treng du sjølv ein mentor for ein periode.

Korleis kan du finna deg ein mentor? Sjå det rundt om du ser ein som lever eit fruktbart kristenliv, gå så til vedkomande og spør om han/ho kan læra deg å leva slik med Gud at livet ditt begynner å bera frukt for evigheten, og så må du vera villig til å underordna deg denne personen, elles blir resultatet dårleg. Å følgja nokon er å underordna seg den ein følgjer.

Du må ikkje tenkja den idiotiske tanken at du følgjer Jesus så du treng ikkje følgja noko anna menneske. For saka er den: Dersom du ikkje følgjer eit anna menneske, følgjer du heller ikkje Jesus, for det var Han som innførte mentor-disippelskapsprinsippet for si kyrkje. Og dersom dette ikkje kjem på plass snarast, vil me tapa på alle frontar.