Endeleg heime

Me er komne til Kristi himmelfartsdag. Få frikyrkjer feirar denne. Heller ikkje me i Kristkyrkja. Det burde me vel helst ha gjort. For dette var den største dagen i Jesu liv, dagen han under heile sitt jordeliv såg fram til, dagen då han skulle sameinast med Far sin som han elska over alt. Tenk for ein fest det vart i Guds himmel då Jesus kom tilbake. Det var som tusen julekveldar. Englane hadde gledd seg til dette heilt sidan Jesus steig ned på jorda. Lydig og viljug hadde Jesus gjort opp for syndene våre, og no kunne han reisa heim i triumf. For ein dag det var for han og alle himmelske skapningar. Han seier sjølv at englane feirar stort når ein syndar vender om til Gud. Kva måtte det vel då bli når sjølve frelsaren kom heim? Det må ha vore fantastisk for dei.

Har denne dagen så noko meining for oss? Ja, avgjort. 1) Jesus er no vår talsmann hos Faderen, ei soning for våre synder, skriv Johannes i sitt første brev. Han er i sin eigen person mi og di frelse. Heile vår framtid er forankra i Kristus himmelen. Det er viktig at du fattar dette, for her har du ei god hjelp mot mang ei anfekting. Djevelen kan lett vippa deg og meg av pinnen, men han kan aldri få gjort noko med Jesus, og di og mi frelse er forvart i han og ikkje i oss sjølve. 2) Jesus ber for oss. Dersom me hadde fortsått verdien av Jesu bøneliv, ville me ha blitt forundra. For saka er den at hadde det ikkje vore for hans bøner, ville kyrkja for lengst vore historie. 3) Han er no innsett som konge over kongane og Herren over herrane, og alle med styringsansvar gjer rett og lurt i å bøya seg for han og prisa han som står over alle, og som alle skal stå til ansvar for, frå mødre og fedre til presidentar og statsministrar.

Som kyrkje er det vår business å hevda Jesu herredøme. Me skal kalla folk og folkeslag til tru og etterfylging. Det er ikkje ei oppfordring, dei fleste kristne ser ut til å tru det, og då let dei oppfordringa liggja, det det er ei befaling gjeven av kong Jesus. Det verkar for meg som om me som kristne treng ei heilt ny forståing av dette. Må Den Heilage Ande koma over oss og gje oss den rette forståing av kven Jesus er og kva han har befalt oss å gjera.

Gud i aksjon mellom flyktningar

Ei ung kurdisk kvinne spurde meg her om dagen: "Kan du snakka med mor til......Den siste tida har eg prata med henne om Jesus. I starten var ho avvisande. Men så har ho møtt Jesus i to draumar, og han sa til henne at ho skulle ta kontakt med pastor Jens for å få svar på spørsmåla sine."
Slike ting blir meir og meir vanleg å oppleva mellom muslimske flyktningar. Gud talar til dei gjennom draumar, og når det skjer, vekkjer det interesse for evangeliet hos dei. Jesus vert i høgste grad eit aktuelt alternativ. Ikkje så å forstå at dei tvert vert kristne, men dei vil gjerne læra meir om Jesus, kven han er og kva han har å gje.
To gongar har eg vore på besøk hos kvinna no. Ho fortalde meg i detalj om draumane sine, og ho har no fått eit nytestamente på sitt eige språk. Andletet hennar lyste opp då ho begynte å lesa. Dette var nytt for henne. Muslimane sin Allah kan jo berre snakka arabisk. Men vår Gud kan uttrykka seg på alle språk. Augo hennar stråla då ho sto der med boka i handa og las.
Ved mitt siste besøk (i går kveld) var dei to sønene hennar også heime. Dei er i tenåra, og på veg til å bli høgreiste flotte unge menn. Me kosa oss saman over ein kopp te, og mora fortalde dei om kvifor dei hadde ein gjest. Då ville dei gjerne høyra kva eg hadde å fortelja dei, og det synte seg at døra inn til hjarto deira var vidopen. Dei hadde aldri før høyrt slike ting som dette. Dei visste litt om Jesus, men ikkje at han kunne hjelpa dei mot Guds dom. Ikkje ein gong Muhammed hadde vilja påta seg ei slik rolle då han ein gong fekk spørsmålet om saka frå ein nevø.
Dei ville gjerne sleppa Jesus inn i hjarto sine med ein gong. Men me vart samde om at dei først skal sjå Jesusfilmen, lesa saman i Jesusboka, og bestemma seg når dei har fått tenkt seg skikkeleg om.
Kvifor deler eg dette med dykk? Fordi eg vil at me som kristne skal sjå Guds finger og plan i dei folkeforflytningane som skjer i denne tida. Han sender mennesker til oss frå muslimske land for å tala til dei gjennom oss som kjenner Han. Me (Kristkyrkja på Stord) har dei siste åra invistert mykje tid og ressursar i å arbeida med flyktningar, og har fått døypt 9 av dei, og av dei var 6 muslimar.
Det byr både på gleder og sorger å ha med desse menneska å gjera, mange er treumatiserte og dessutan har norske utlendingsstyresmakter ein lei tendens til å leggja steinar til børene deira. Men Gud har ein agenda med dei, og den er det fantastisk kjekt å få vera med å fremja.
Det er sikkert eit asylmottak ikkje så langt frå der du bur.....

Gud og samfunnet

Det må vera ytterst problemfylt for ein kristen å stenga Gud ute frå politikken. Kvar søndag sannar me at me trur på Gud Fader, den allmektige som skapte himmel og jord. Men ved å ikkje blanda kristendom og politikk, går ein rett og slett imot Guds allmakt. Men Gud sjølv krev faktisk all makt i våre personlege liv, i kyrkja, i samfunnslivet og dermed i politikken. At ikkje-kristne vil utfordra han på dette, skal me ikkje undra oss over. Men eg undrar meg over at kristne politikarar også stenger Gud ute. Når dei ikkje vil gje han autoritet, kan dei heller ikkje rekna med hans hjelp. Og den kunne dei ha trengt.

Bak all politikk ligg tru, etikk og filosofi. Ein kristen og ein hindu tenkjer totalt ulikt om samfunnsstyringa fordi den filosofiske overbygninga deira er totalt ulik. Difor er det heilt hovudlaust når Inger Lise Hansen seier at Kristeleg Folkeparti må skilja kristendom og politikk. Det som då skjer er at ho vel seg ein ny filosofisk overbygning for politikken sin, og det ho landar på vert truleg ein liberal humanisme som alltid tek utgangspunkt i kva menneske føler er rett for seg når ein skal vurdera kva som er rett og galt. Og slike tankar endar jo alltid i personlege tragediar: Du tek abort fordi du føler det er rett for deg i din livssituasjon, eller du av ein eller annan grunn vel å forlata ektefelle og barn fordi dei på ein eller annan måte "står i vegen" deg og dine personlege framtidsplanar/draumar.

For ein kristen må det å æra Gud i alt ein held på med vera det sentrale, og ein kristen politikar kan ikkje æra Gud på nokon annan måte enn å la hans ord gjelda for den politikken ein ynskjer å følgja. Det må føra til ein heilhjarta kamp for det ufødde livet, for ekteskapet mellom kvinne og mann, for familien, for enkjer og farlause, for fattige og flyktningar og heimlause, for menneskerettane, og samstundes ein like heilhjarta kamp mot fosterdrap, homoseksuelle samlivsformer, hjarteløyse og all undertrykking av forsvarslause menneske. Og alt dette er vel grunngjeve i Bibelen. Dette ligg vår Gud på hjarta.

Kristendom og politikk

Nestleiar i Kristeleg Folkeparti, Inger Lise Hansen, sa på landsmøtet som vart halde denne helga at ein ikkje må blanda kristendom og politikk. Dette er så pass spesiell uttale at eg lurer på om ikkje Hansen har vald seg feil parti, i og med at dette paritiet faktisk vil vera eit kristent parti.

Når ho sa det ho sa, kjem det av at ho ikkje vil at det som Bibelen seier om homofilt samliv skal vera gjeldande for kva partiet seier om saka. KrF vil gjerne opna forpliktande partilhøve mellom homofile (partnerlov), dei skal berre ikkje få lov å gifta seg og få rett til kunstig befruktning og adopsjon.

Men saka er at eit kristent parti ikkje kan gå inn for legitimering av noko som Bibelen kallar synd. Gjer partiet det, er det ikkje lenger eit kristent parti. Då er det berre namnet attende.

Slik det ser ut no går KrF frå å vera eit kristent parti til å bli eit vanleg profant parti som meir og meir tilpassar seg tida sine motemeiningar. Dette er ei utvikling som har pågått lenge. Det starta med Kjell Magen Bondevik som formann og forsterka seg under Valgjerd Svarstad Haugland sitt leiarskap. Eg vona at Dagfinn Høybråten ville reversera utviklinga. Men anten er han for svak eller så vil han ikkje.

Martin Luther lærte oss å tenkja i to regiment, det verdslege og det åndelege. Men det som KrF-politikarane synest å gløyma er at begge regimenta er Guds, og at politikarane står ansvarleg innfor Gud med korleis dei skjøttar verva sine. Politikken tilhøyrer skaparteologien. Denne er ein like viktig del av kristendomen som frelsesteologien.

I kyrkja er det Guds nåde i Kristus som tel, men i samfunnslivet elles: Guds lover. OG DESSE LOVENE ER GODE FOR ALLE MENNESKE, BÅDE FOR KRISTNE OG IKKJE-KRISTNE, og difor må eit kristent parti kjempa for at desse lovene skal gjelda om det skal kunna kalla seg eit kristent parti.

Når eit folk respekterer og følgjer Guds gode lover, kallar det Guds velsigning ned over seg. Men dersom eit folk set desse lovene til sides, misser det Guds velsigning og vern, og utfordrar Guds dom.

Dette bør vera fokus for eit kristent parti.

Politikk er i all hovudsak etikk. Og dersom KrF ikkje lenger vil henta korrektiv og inspirasjon frå Bibelen når partiet formar ut politikken sin, kor skal dei då venda seg?

KrF er inne i ei avgjerande tid. Det er med sorg er registrerer at dei bevegar seg bort frå Gud og dei kristne grunnverdiane. Måtte leiinga snu og som Daniel i si tid gjorde, kompromisslaust venda seg mot himmelens Gud same kva verda rundt måtte meina om den tingen.

Forkrøpla manndom

Stadig fleire menn blir fedre utan å vilja det, sa dei på Dagsrevyen i dag. Menn som "ufriviljug" set born på jenter blir visstnok lei seg for at mødrene ikkje vil ta abort når dei blir gravide. Det er eit stort problem for mennene, fekk me vita, det øydelegg liva deira, sa dei. Dei vil ikkje betala for avkome sitt, ei heller ha noko med borna sine å gjera. Dei må ha det tungt, stakkar.

Kva i all verda er det som skjer med oss? Korleis kan eit samfunn avla så mykje forkrøpla manndom? Einkvar mann veit at sex er reproduksjon, og at han ikkje må la seg overraska over om det fungerer. Denne forvirringa må då vera ei seinfrukt av at samfunnet gjennom mange tiår no har ufarleggjort uforpliktande sex og gjeve det ein slags legitimitet. Men det har ingen legitimitet. Sex er mellom ei kvinne og ein mann som elskar kvarandre og lever i forpliktande fellesskap (les: ekteskap), og sann manndom syner seg ikkje i evne til å gjera ei kvinne gravid, men i det å oppdra dei borna ho føder.

EU gjekk, Noreg sat

Då den iranske presidenten Amadinejad under ein tale på FN-konferansen mot rasismen i Geneve (Durban II) i dag kalla Israels politikk for rasistisk, reagerte EU-landa sine representantar å forlata salen. Men utanriksminister Jonas Gahr Støre vart sitjande. Det er ei skam. Han burde ha gått saman med dei. Men han sto på talarlista etter den iranske presidenten, og meinte det var best å ta verbal avstand frå Amadinejad sine utfall. Det gjorde han då også, det skal seiast. Men eg har lite tru på effekten. Den iranske presidenten hausta full jubel frå salen (truleg frå alle representantar frå islamske land, det verka som om det var utruleg mange av dei), og då trur eg ikkje saklege innvendingar frå Jonas har nokon som helst effekt på ein person som for lengst har vist at han gjev blaffen i alt kva alle andre meiner dersom det går mot hans eigne interesser. Støre hadde uttrykt seg langt klårare ved å reisa seg å gå.

Irans president er ein av verdas store undertrykkjarar. Han fører systematisk krig mot kurdarane i landet sitt, mot kristne og tilhengjarar av Bahaitrua. Han har fleire gonger teke til ordet for utsletting av Israel (ein stat som FN i si tid oppretta), og gjennom atomvåpenprogrammet sitt trugar han heile verdsfreden.

Men denne mannen har ei høg stjerne mallom leiarar i mange muslimske land. Der krev dei korkje logikk eller etikk, berre storkjeft.

Strengt tatt burde vel både Noreg og EU halde seg heime frå heile denne kongressen. Sist han vart halde nytta dei arabiske landa alle høve dei fekk til å kritisera Israel, og alle visste at det same kom til å skje denne gongen også, og det me har høyrt i dag, er nok berre starten.

Men me veit at alle desse statsleiarane utfordrar Israels Gud med talemåtane og planane sine. Me er no midt inne i Salme 2, og Herren ler av dei som no samlar seg mot Herren og den han har salva. For kampen mot Israel er ein kamp mot Jesus, som er den rette "kongen over jødane."

Ahmadinejad er Hamas sin beste støttespelar, og denne organisasjonen har bestemt seg for å utrydda kvar einaste jøde på denne jorda. Det står i charteret deira. Og kva har slike folk på ein antirasismekonferanse å gjera? Kva kan jødehatarar bidra med på ein slik konferanse når dei slår fast at einkvar forhandling med jødane er for svik å rekna? Det kan vera grunn til å undra seg.

I dag vil eg gjerne presentera Thomas a Kempis (1380-1471) og boka hans "Imitatio Christi", "I Kristi bilete", som er ein av dei store klassikarane i den kristne litteraturen. Eg kom over denne boka på engelsk då eg var å gjesta Holy Trinity Church i London for 2 år sidan, og har hatt stor glede av å lesa desse djupsindige tekstane som er så fulle av radikal kristendom og glødande kjærleik til Jesus. à Kempis kom frå Kempen i Preussen, fekk utdanninga si i Deventer i Nederland (der Ard Schenk vart europameister på skeiser i 1966, for dei som interesserer seg for slikt). I Deventer vart han grepen av ei vekkjingsrørsle og vart del av ein munkeorden som kalla seg "Brør og søstre av det vanlege livet". Seinare flytta han attende til Tyskland og vart etter kvart prior i St Mont Agnes-klosteret. "Imitiatio Christi" kom ut i 1418. Gjennom bøkene og forkynninga si elles plasserer Kempis seg i rekkja av dei som kan seiast å vera ein av forløparane til reformasjonen.

Her eit utdrag frå "I Kristi bilete":

Jesus har mange som elskar himmelriket, men få som ber krossen saman med han. Han har mange som ønskjer trøyst, men få som vil gå gjennom trengsler. Han finn fleire som vil eta saman med han enn som vil fasta. Alle ynskjer å gleda seg saman med han, men få ynskjer å bera noko for han. Mange følgjer Jesus til nattverdsbordet, men få vil drikka lidingsbegeret. Mange beundrar mirakla han gjer, men få vil bera den skamma som kjem frå krossen. Mange elskar Jesus så lenge dei slepp motstand, mange prisar og velsignar han så lenge han trøystar dei. Men skulle han skjula seg og bli borte for dei ei lita stund, blir dei tunge til sinns og begynnar å klaga.

Men dei som elskar Jesus for hans eiga skuld, og ikkje for å oppnå noko, velsignar han også når dei har det trongt eller når hjarta er fullt av angst, på same måten som dei gjer når det går bra for dei. Og dersom det var slik fatt at Jesus aldri ville trøysta dei, ville dei prisa han likevel og alltid ønskja å vera takksame.
For ei kraft det er i den reine kjærleiken til Jesus, den som ikkje er blanda tanke på personlege fordeler eller med eigenkjærleik. Skulle me ikkje kalla folk som alltid søkjer trøyst og oppmuntring for leigefolk? Elskar ikkje dei seg sjølv høgare enn Kristus når dei heile tida søkjer framgang og fordel for seg sjølv? Kor kan me finna ein som er villig til å tena Jesus for ingenting?