Alliansar basert på felles hat

Den radikale venstresida med LO i spissen, LHBTQ-rørsla og radikale muslimar har slått seg saman i ein hatefull kamp mot Israel og det jødiske folket. 

Det einaste desse tre rørslene har felles er faktisk hat. Elles står dei rimeleg langt frå kvarandre, og lengst frå kvarandre står radikal islam og LHBTQ. Den som står fram som homofil i Gaza vert drepne. Det er jo det heilt ville oppi dette. Det gjev ikkje meining. Den einaste plassen i Midt-Austen at skeive folk er trygge er jo i Israel. Korleis går det då an at norske skeive hatar Israel og jødane? Forstå det den som kan. Heilt hol i hovudet, spør du meg. 

Men det er jo ein enorm avstand mellom muslimar og sosialistar også. Muslimane trur på ein gud, og er veldig overtydde om at Allah er den sanne gud. Men sosialistane er i sitt vesen ateistar. Og likevel står dei altså saman og kjempar mot det folket som muslimane har sin eksistens å takka for. Muhammed tok jo modell av jødedomen så godt han kunne då han forma ut denne nye trua si. Snakk om å saga over den greina ein sit på, men det gjer palestinarane. 

Då høgresida hamna på venstresida

Det norske samfunnet er i dag sterkt prega av ungdomsopprøret på 1960 og -70 talet. Det starta med hippierørsla der mottoet var «make love, not war», og Woodstockfestivalen i 1969 sette standarden med rock`n roll, marihuana og fri sex. Store deler av ungdomskulla på den tida vart farga av verdiane som denne rørsla representerte. Seinare glei ungdomsopprøret over i marxisme. Og dei unge nykommunistane dominerte i studentpolitikken på universitet og høgskular der dei kjempa for eit nytt kommunistisk samfunn med eittpartisystem og staten som einaste kapitaleigar. Symptomatisk meinte dei at alle avgjerder i studentpolitikken skulle fattast i allmøter. 

Sjølv gjekk eg på Lærarhøgskulen i Bergen på denne tida. Der var dei også svært aktive. Dei gjekk til felts mot kristen formålsparagraf i skulen, og ville at materialisme og kommunisme skulle vera fundamentet for oppseding og opplæring av barn. Dei framstilte Mao Zedong sitt kommunistiske Kina som eit idealsamfunn, ville innføra kulturrevolusjon (ja, «Maos vesle raude» var ein bibel for dei). Andre favorittar i gudegalleriet deira var Pol Pot og Raude Khmer i Kamodsja (som tok livet at 2 millionar av sine landsmenn) og maoisten Enver Hoxha i Albania som også etablerte eit skrekkregime i landet sitt. Dei slost mot alt som var «borgarleg» som det livslange ekteskapet mellom kvinne og mann, økonomisk fridom og private initiativ i næringslivet, dei kjempa mot USA og kapitalismen, og AKP-ml (Arbeidarane sitt kommunistparti-marxist leninistane) ville til og med gjennomføra «væpna revolusjon» i Noreg. Dessutan såg dei på ekteskapet som ein anakronisme,  og dei kjempa intenst for fri abort (to ting som heng nøye saman). Likestilling mellom kjønna var sentralt for dei, og retten til abort var viktig også av den grunn.  Alle kvinner skulle ut i lønna arbeid, og graviditet og småbarn kunne jo hindra dei i det, og den politiske kampen for å få opp så mange barnehagar som mogeleg, handla ikkje om barna sitt ve og vel, men om kvinnene sin yrkesaktive karriere. 

Maoismen brann smått om senn ut på 1980-talet. Frukta av kommunismen i Kina vart etter kvart synleg. Under «det store spranget», som vart leida av Mao på slutten av 1950-talet, leid kanskje så mange som 45 millionar menneske sveltedauden, og under Kulturrevolusjonen frå 1966-1976, vart store deler av den intellektuelle eliten i landet rydda ut av Mao sine berykta «raudegardistar». Kor mange millionar som elles vart drepne, er vanskeleg å finna ut av. Men at det var mange, er heva over all tvil. Utover på 1970-talet vart desse rystande tilhøva gjort kjent for oss, likeeins Pol Pot sitt folkemord på 2 millionar landsmenn i Kambodsja. Det rysta verda. Og då kommunistiske troppar meia ned tusenvis av studentar på «Den himmelske freds plass» i juni 1989, dabba interessa for kommunismen ut hos norske ungdommar.  Men dette skjedde utan at dei tok noko oppgjer med dei sjuke meiningane som dei hadde målbore. Mange av dei  fann imidlertid etter kvart stille og roleg  sine politiske posisjonar i SV og AP, to parti som i dag fører mykje av tankegodset frå AKP-ml tida vidare . I tillegg sikta  mange 68-arar seg inn på NRK, avisredaksjonane, norsk skule og embetsverket i departementa, og har hatt massiv påverknad både på det som har skjedd i skulen, norsk lovgjeving og på nyheitsbilete. Sosialismen frå 1960 og -70 talet er faktisk i dag merkbar  i tradisjonelt konservative parti som Høgre, Venstre, Senterpartiet og Fremskrittspartiet. Lenge hadde dei kristendomen som plattform og ramme for sine verdiar. Men det er historie. I dag er alle desse partia for fri abort, likekjønna ekteskap, kjønnsmangfald, juridisk kjønn, flytande kjønn og «kjønnsbekreftande» behandling (og no ser det ut til at FrP også vil gå inn for surrogati i Noreg). Ingen av dei vil lenger framheva ekteskapet mellom kvinne og mann som den  einaste  rette samlivform eller kjernefamilien med mor-far og barn som den normalfamilien. Dessutan går dei alle Pridetog. Det som i si tid starta langt ut på venstresida i politikken, synest omtrent alle norske politikarar i 2025 er gode greier. Men dei står på ei ustødig plattform. Her endrar ting seg fort. Kampen for likestilling mellom kjønna er i dag truga av ein tanke om at kjønn er eit flytande fenomen, eller at kjønn er ein sosial konstruksjon eller ikkje eksisterer i det heile tatt. Takka vere tidlegare helseminister Bent Høie kan alle i dag byta kjønn med eit tastetrykk på datamaskinen. Ingen politikar (med unnatak av Jenny Klinge i Senterpartiet som er tydeleg på at oksar ikkje kan fø kalvar, og no er visstnok KrF også i ferd med å sjå at det er slik ting heng i hop)  kan lenger svara på kva ei kvinne er for noko. Det er ei sann Babels forvirring. 

Alt dette rotet kjem frå sosialismen.  Men høgresida i norsk politikk vil jo ikkje bli omtalt som sosialistiske, og kallar difor den nye politikken sin for liberalisme. Men det er og blir sosialisme, og sosialismen er anti-kristen i sitt vesen. «Religion er opium for folket,» hevda Karl Marx, og dei som har adoptert tenkemåten hans har ein tendens til å heva seg høgt over Gud og Bibelen. Men dei kjem nok til å erfara at alt og alle som reiser seg mot kunnskapen om Gud ein dag kjem til å falla. 

Rabbi Zion Confesses That Jesus Is The True Messiah

Planlagt farløyse

 VG melder i dag at Camilla og Julie Lorentzen har fått barn nummer to saman. Dette har dei gjort på den måten at eit befrukta egg frå Camilla vart sett inn i Julie si livmor, og vipps så har barnet to mødre. Strengt tatt er vel Camilla mor her og Julie surrogatmor. Men uansett: Den dei ikkje nemner er faren til barnet. For han må jo vera ein plass han også, men har ingen rettar og ingen sjanse til å gje barnet omsorg og vera med å prega barnet sin oppvekst og oppseding. Me prisar vanlegvis fedre som ikkje tek seg av barna sine lågt. Og difor er det ingen god idè å avla barn som ikkje kjenner faren sin, og kan nyta godt av hans kjærleik, livsverdiar og ressursar. Det som skjer når det gjeld surrogati (som visstnok FrP vil gå inn for i komande stortingsperiode) er dessutan i direkte konflikt med Barnekonvensjonen som seier at alle barn har, så langt som det er mogeleg, rett til å få omsorg både frå far og mor. Og det er heva over tvil at det som Øivind Benestad i "Mor-far-barn" kallar "planlagt farløyse" er i strid med denne konvensjonens artikkel 7. Når alt dette er sagt får me ønskja den nyfødde alt godt i livet.

Misjonspaven Frans I er død

 

Pave Frans 1. døydde i dag 88 år gamal. Han fungerte i jobben som "Guds representant" på jorda i 12 år. Vel, dette med Guds representant på jorda er sjølvsagt noko han deler med kvar einaste Jesustruande menneske. Det er berre èin mellommann mellom Gud og menneske, lærer Bibelen oss, og det er Jesus, og alle som tek imot han blir Guds barn, får del i guddommeleg natur og representerer Gud på jorda. 

Gjennom desse 12 åra på "Peters stol", som det heiter, har eg høyrt paven tala saka til fattige og undertrykte, og det er rett ut frå Guds hjarta. Han har tala for freden, og har ikkje vore redd for å tala verdas mektige til rette, utan at han etter min forstand har nådd så langt inn til dei. 

Han var også ein kompromisslaus forkjempar for dei ufødde barna i ei verd der abort er den vanlegaste av alle dødsårsakar. Det skal krediterast han.

Men mindre kjent er det at pave Frans I var ein mann som brann for misjon og evangelisering. Her er eit utdrag av ein gripande tale han heldt i 2017, og som eg fann i norsk omsetjing på katolsk.no:

"Selv om vi opplever at vi er svake, på så mange forskjellige vis, og selv om vi iblant kan miste motet, må vi løfte hodet og se mot Gud. Hvis vi lar oss knekke av følelsen av ikke å strekke til og gir etter for pessimisme, blir vi passive tilskuere til et slapt rutineliv. Men det fins ikke rom for frykt! For Gud selv kommer for å rense våre «urene lepper» og gjøre oss egnet til å misjonere:

«Din skyld er tatt bort, og din synd er sonet.»
Da hørte jeg Herrens røst. Han sa:
«Hvem skal jeg sende,
og hvem vil gå for oss?»
Jeg sa: «Jeg! Send meg!»
(Jes 6,6-8)

Alle misjonerende disipler kan høre denne guddommelige røsten i sitt hjerte. Røsten inviterer dem til å «gå omkring overalt» og gjøre vel og helbrede alle (jf. Apg 10,38). Ved en anledning minnet jeg om at enhver kristen blir til en «Kristoffer» ved dåpen, altså en som «bærer Kristus» til sine søsken (jf. katekesen 30. januar 2016). På en spesiell måte gjelder dette de som er kalt til et liv med særskilt konsekrering og også prestene, som har svart med et sjenerøst «Her er jeg, Herre, send meg!». Prestene er kalt til å gå ut av tempelets hellige innhegning for med fornyet misjonsiver å la Guds ømhet gå over alle bredder og komme menneskene til gode (jf. prekenen ved Oljevigselsmessen, 24. mars 2016). Kirken trenger slike prester: prester som er tillitsfulle og rolige fordi de har funnet den virkelige skatten og som lengter etter gå ut og med glede gjøre alle kjent med den (jf. Matt 13,44)". 

Heile talen kan du lesa her: 

https://www.katolsk.no/nyheter/2017/01/pave-frans-budskap-til-kallsondagen-2017

Denne delen av pave Frans I sitt liv vil eg hugsa, minnast og henta inspirasjon frå i tida som kjem. 

Menneskerettsfråsegna artikkel 16

•  Vaksne menn og kvinner har rett til å gifte seg og stifte familie utan nokon avgrensing som skuldast rase, nasjonalitet eller religion. Dei har krav på like rettar ved inngåing av ekteskapet, under ekteskapet og ved dets oppløysing.
• Ekteskap må berre inngåast etter fritt og fullt samtykke frå dei vordande ektefellene.
• Familien er den naturlege og grunnleggjande eininga i samfunnet og har krav på samfunnets og statens vern.

Denne artikkelen er kjempeviktig i vår tid. Den slår fast at ekteskapet, i menneskerettsperspektiv, er ei sak mellom ei kvinne og ein mann. 

I våre dagar blir det repetert i det uendelege at det er ein menneskerett å gifta seg med den ein elskar, anten det er ein av motsett eller same kjønn. Men det stemmer altså ikkje. 

Nasjonale lover kan sjølvsagt opna for slike "ekteskap", men ingen nasjon kan refsa ein annan nasjon for å bryta menneskerettane ved å nekta to av same kjønn å gifta seg med kvarandre.

Vidare slår denne fråsegna fast at tvangsekteskap er menneskerettsbrot. Likevel er dette vanleg i mange land, kanskje særleg i land der islam er dominerande religion. 

I Menneskerettsfråsegna er kjernefamilien (med mor-far-barn) idealet. Denne familien vert omtala som den "grunnleggjande eininga i samfunnet", og det er denne eininga som har krav på samfunnet og staten sitt vern. Ein nasjons framtid kviler på at kjernefamilien med mor-far og barn fungerer godt. 

Å tillata likekjønna ekteskap, fører til at det blir født barn som ikkje får rett til å veksa opp saman med biologisk far eller mor. Det er brot på Barnekonvensjonen artikkel 7 der det står at alle barn har, så langt som det er mogeleg, rett til å kjenna foreldra sine og ta imot omsorg i frå dei. 

Infantil president

 Eg lytta til ein pressekonferanse med president Donald Trump i dag. Det var selsomt. Han snakka som eit barn. "Alle er så stygge med oss (amerikanarar) sjølv om me er kjempesnille mot dei. Ingen forstår oss. Ingen tek omsyn til oss. Alle utnyttar oss," osv. Kva snakk er dette? Kva statsmannskap er dette? Eg hadde vona mannen hadde mogna litt på dei siste fire åra, men nei. Han har ikkje det. 

Og så skuldar han på andre for dei forferdelege problema som han meiner USA har hamna i. Alt galt er alltid alle andre sin feil, kven det no enn måtte vera. Han skal få alle til å tenkja slik at dei ikkje sjølve ber ansvaret for det som går galt i liva deira. Problema sine må dei adressera til Joe Biden eller demokratane eller Kina. Berre Putin og Russland går fri. 

Eg er konservativ. Eg er luta lei av liberalistane som slost med nebb og klør for ein falsk fridom, fri abort, fri sex, fri ditt og fri datt, og som hatar evangeliske kristne og Bibelens Gud, og som er i mot alle som vil at folk skal leva etter Guds gode lover. Eg  glad for at Donald Trump klårt seier frå om at det finst berre to kjønn, og at han har fått innskrenka retten til abort, og at han er ein talsmann for dei ufødde barna. Det er veldig stort for meg og for mange, mange gudfryktige menneske. 

Men offermentaliteten kan han berre leggja av seg, og bli ein vaksen mann som omtalar andre med respekt, og ser verdien av godt samarbeid. Det kan han gjera utan å bli uklår på noko vis. 

Eg ber om at det skal bli sånn.